← Terug naar homepage

De grensrechter is een valsspeler. Behalve als hij voor ons vlagt.

20 oktober 2026 · Redactie VoetbalBrabant.nl · Laatste Nieuws

De grensrechter is een valsspeler. Behalve als hij voor ons vlagt.

Er is de afgelopen dagen nogal wat ophef ontstaan over een grensrechter die openlijk vertelde hoe hij zijn club jarenlang aan extra punten had geholpen. Niet door beter te vlaggen, maar door op de juiste momenten de vlag omhoog te steken. De verontwaardiging was groot. Supporters spraken er schande van, voetballiefhebbers vielen over elkaar heen en uiteindelijk besloot een vereniging zelfs in te grijpen. Terecht dat bewust vals spelen ter discussie wordt gesteld. Maar laten we vooral niet doen alsof hier ineens een groot geheim uit het amateurvoetbal is onthuld. Want wie al wat langer langs de velden loopt, weet dat dit verschijnsel bepaald niet nieuw is. Sterker nog, het is op veel sportparken bijna gemeengoed geworden.

Vraag op zaterdag- of zondagmiddag eens aan een trainer wat hij vindt van een grensrechter die bij een kansrijke aanval van de tegenstander zijn vlag omhoogsteekt. Grote kans dat hij zich groen en geel ergert wanneer het zijn eigen ploeg overkomt. De grensrechter ziet het verkeerd, probeert de scheidsrechter te beïnvloeden of staat er uitsluitend om zijn club te bevoordelen. Maar draai de situatie eens om. De eigen grensrechter steekt bij een twijfelachtig moment zijn vlag omhoog, de scheidsrechter fluit en een vrijwel zeker doelpunt van de tegenstander gaat niet door. Dan blijft het opvallend vaak stil. Sterker nog, vanaf de bank klinkt soms zelfs een compliment. Goed gezien! En precies daar zit de hypocrisie van het amateurvoetbal. We willen allemaal eerlijkheid, zolang die eerlijkheid ons maar geen punten kost.

Hetzelfde geldt voor spelers, bestuursleden en supporters. Wanneer de tegenstander profiteert van een dubieuze vlag, is de wereld te klein. Er wordt geschreeuwd, gediscussieerd en na afloop wordt de beslissing nog uitgebreid aan de bar geanalyseerd. Maar als de eigen grensrechter op precies dezelfde manier een aanval onderbreekt, blijkt het ineens een stuk minder belangrijk. Dan heeft de scheidsrechter nu eenmaal gefloten en moet de tegenstander niet zo zeuren. Misschien is dat wel het meest pijnlijke aan de hele discussie. Niet dat er grensrechters zijn die bewust proberen hun vereniging te helpen, maar dat we dat gedrag blijkbaar heel verschillend beoordelen afhankelijk van de kleur van het shirt.

Natuurlijk zijn er ook genoeg clubgrensrechters die hun taak serieus nemen en zo eerlijk mogelijk proberen te handelen. Die verdienen waardering, want het is bepaald geen dankbare bezigheid. Iedere week staan ze langs de lijn, vaak als vrijwilliger, terwijl spelers en supporters bij iedere beslissing denken het beter te weten. Bovendien is buitenspel beoordelen zonder neutrale assistenten of technische hulpmiddelen niet eenvoudig. Een fout maken is menselijk. Maar bewust verkeerd vlaggen is iets heel anders. Dan ben je geen assistent van de scheidsrechter meer, maar iemand die probeert de uitslag te beïnvloeden. En laten we eerlijk zijn: als een speler bewust de scheidsrechter probeert te misleiden, noemen we dat onsportief. Waarom zouden we bij een grensrechter dan andere maatstaven hanteren?

De recente ophef heeft in ieder geval één ding duidelijk gemaakt. Zolang het binnenskamers blijft, kunnen we er kennelijk redelijk mee leven. Maar zodra iemand hardop vertelt wat langs sommige amateurvelden al jaren gebeurt, is de verontwaardiging plotseling enorm. Dan volgen verklaringen over sportiviteit, normen en waarden en eerlijk spel. Allemaal prachtige uitgangspunten, maar ze worden pas geloofwaardig wanneer we ze ook toepassen als het onze eigen vereniging betreft. Want een club die een grensrechter veroordeelt omdat hij bewust verkeerd vlagt, moet dezelfde houding aannemen wanneer zo’n beslissing haar in het weekend drie punten oplevert.

Misschien moeten we daarom eens ophouden met uitsluitend naar die man met de vlag te wijzen. Want zolang trainers opgelucht ademhalen bij een onterechte buitenspelbeslissing in hun voordeel, spelers er dankbaar gebruik van maken en supporters alleen boos worden wanneer het de tegenstander helpt, houden we dit met elkaar in stand. We kunnen wel roepen dat het amateurvoetbal eerlijker moet worden, maar dat begint niet bij een verklaring op de clubwebsite of een boze reactie op sociale media. Dat begint bij de bereidheid om ook een verkeerde beslissing in je eigen voordeel af te keuren.

En daar zit waarschijnlijk het grootste probleem. In het amateurvoetbal willen we allemaal een eerlijke grensrechter.

Maar het liefst eentje die nét iets eerlijker is voor onze eigen club.

 

Freek Plaisier

Deel dit artikel

Nog geen comments bij dit artikel.

Plaats een comment