Deze week las ik een openhartige post van een voetbaltrainer. Een trainer die vertelde over een moeilijke periode, over stress, afstand nemen van het trainersvak en uiteindelijk de keuze om voorlopig niet opnieuw als hoofdtrainer aan de slag te gaan.
Maar één gedeelte uit zijn verhaal bleef vooral hangen.
Hij beschreef hoeveel hij door de jaren heen in het trainersvak had geïnvesteerd. Niet alleen in tijd, maar ook financieel. Duizenden euro’s aan opleidingen, ontelbare kilometers voor stages en vergoedingen die soms niet eens voldoende waren om de gemaakte kosten te dekken.
En terwijl ik het las, dacht ik: dit verhaal gaat helemaal niet alleen over deze trainer.
Dit is het verhaal van heel veel trainers in het amateurvoetbal.
We praten in het voetbal graag over spelers. Over talent, transfers, doelpunten en prestaties. Maar ergens tussen al die verhalen loopt iemand rond die misschien wel meer tijd in het voetbal stopt dan wie dan ook.
De trainer.
Hij staat er op dinsdagavond in de regen, na een lange werkdag. Zij is er donderdag opnieuw en in het weekend begint het hele circus van voren af aan. Vaak voordat de eerste speler arriveert en meestal nog als de selectie alweer naar huis is.
Want het werk stopt niet wanneer de laatste bal in het ballenhok ligt.
Thuis gaat de laptop open. De volgende tegenstander wordt bekeken, een training voorbereid en de wedstrijd nog eens geanalyseerd. Wie heeft een gesprek nodig? Waarom liep het zaterdag niet? Welke speler moet opnieuw teleurgesteld worden omdat hij niet speelt?
En ondertussen is er ook nog gewoon een baan, een gezin en een sociaal leven.
Hoeveel investeert een trainer in het trainersvak?
Wie serieus trainer wil zijn, investeert jarenlang in zichzelf. Opleidingen, cursussen, stages, bijscholingen en ontelbare kilometers naar trainingsvelden.
Dat kost tijd én geld. Trainers betalen soms duizenden euro’s voor opleidingen en leggen tijdens stages zelfs geld toe om zichzelf te kunnen ontwikkelen.
En het bijzondere is: binnen de trainerswereld vinden we dat bijna normaal.
Waarom? Omdat trainers beter willen worden. Omdat ze spelers beter willen maken. Omdat ze houden van het spel.
Hoeveel uren maakt een trainer eigenlijk?
Veel trainers ontvangen natuurlijk een vergoeding. Maar reken die eens terug naar het werkelijke aantal uren.
Trainingen, wedstrijden, voorbereiding, videoanalyse, gesprekken met spelers, overleg met staf en technische commissie, appjes, scouting en reistijd. Twintig uur per week is helemaal niet zo uitzonderlijk.
Dan ziet zo’n trainersvergoeding er ineens heel anders uit.
Toch staan ieder seizoen duizenden mannen en vrouwen er weer. Niet omdat ze er rijk van worden, maar omdat voetbal hun passie is.
Iedereen heeft een mening over de trainer
En bijna iedereen heeft een mening over hem of haar.
Een speler vindt dat hij moet spelen. Een ouder begrijpt niet waarom zijn zoon op de bank zit. Een supporter snapt de wissels niet. Het bestuur verwacht prestaties en de technische commissie kijkt kritisch mee.
Na drie nederlagen klinkt al snel de vraag: ligt het misschien aan de trainer?
Dat hoort bij het vak. Maar ook een trainer neemt een nederlaag mee naar huis. Ook een trainer ligt wakker van beslissingen en vraagt zichzelf af of het beter had gekund.
Juist degenen die enorm betrokken zijn, kunnen zichzelf daarin voorbijlopen.
En misschien was dat wel waarom die post mij zo bijbleef.
We kijken voortdurend naar wat een trainer presteert, maar veel minder vaak naar wat het trainersvak van iemand vraagt.
Wees zuinig op je trainer
Daarom een simpele oproep aan spelers, ouders, bestuurders en andere betrokkenen:
Wees zuinig op je trainer.
Dat betekent niet dat je hem niet mag bekritiseren of dat iedere beslissing goed is. Maar besef af en toe hoeveel iemand erin stopt.
Vraag eens hoe het met hem of haar gaat. Niet met het elftal, niet met de opstelling en niet met de wedstrijd van zondag.
Met de trainer zelf.
En spreek af en toe je waardering uit.
Een simpel ‘bedankt voor wat je erin stopt’ kost een club niets.
Die ene openhartige post ging over één trainer. Maar eigenlijk vertelde hij het verhaal van duizenden trainers die iedere week opnieuw klaarstaan voor hun spelers en hun club.
Iedereen kijkt naar de trainer. Misschien wordt het tijd dat we ook wat vaker naar hem of haar omkijken.
