Scheidsrechter Otto Vanbreugel heeft in een column voor de Gorinchemse Scheidsrechtersvereniging (GSV) aandacht gevraagd voor de manier waarop arbiters op en rond het voetbalveld worden behandeld. Onder de titel ‘De omgekeerde wereld’ maakt hij de vergelijking met situaties uit het dagelijks leven waarin agressief en intimiderend gedrag tegenover anderen onacceptabel zou zijn.
De omgekeerde wereld Stelt u zich eens voor. U staat bij de kassa van de supermarkt. De bonusaanbieding scant niet direct. De caissière probeert het nog een keer. En nog een keer. In plaats van rustig te wachten, stapt u woedend naar voren. U gaat op vijf centimeter van haar gezicht staan, zwaait met uw armen en roept: “Kan het niet wat sneller? Koop eens een bril zodat je die streepjescode kunt vinden!” Dat is absurd? Natuurlijk. De filiaalmanager zou u waarschijnlijk vriendelijk maar dringend verzoeken de winkel te verlaten. Omstanders zouden hoofdschuddend toekijken. Want zo ga je niet met mensen om.
Of neem de postbode. Hij bezorgt per ongeluk een brief bij de verkeerde voordeur. Dan rent u toch niet samen met uw partner en kinderen de straat op om hem met vijf man te omsingelen? Niemand duwt hem tegen zijn borst om excuses te eisen namens de hele buurt. Nee. We begrijpen dat mensen fouten maken. Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Dat hoort bij het leven. Tenminste… Tot zaterdagmiddag half drie…. Want zodra de witte kalklijnen van een voetbalveld in zicht komen, lijkt er toch iets vreemds te gebeuren. Het is op sommige voetbalvelden alsof normaal menselijk gedrag tijdelijk wordt uitgeschakeld. Ineens is de scheidsrechter vogelvrij.
Maar dan….De scheidsrechter fluit resoluut voor een overtreding binnen het strafschopgebied en wijst zonder aarzelen naar de stip. Op dat moment lijkt het alsof de voetbalwereld vergaat. De trainer van de verdedigende ploeg schiet als een raket zijn dug-out uit, zwaait wild met zijn armen en roept luidkeels: “Man, man, man! Waar ben je mee bezig man!” Rond de scheidsrechter ontstaat direct een menselijke storm. Vijf spelers van de verdedigende partij omsingelen hem alsof hij zojuist de misdaad van de eeuw heeft gepleegd. Met rode hoofden, wapperende armen en blikken vol ongeloof protesteren ze. Supporters springen overeind, slaan hun handen voor het gezicht, schreeuwen richting het veld en gedragen zich alsof zij persoonlijk slachtoffer zijn geworden van een gerechtelijke dwaling. De man of vrouw met de fluit is vaak een vrijwilliger die volwassen vaders laat veranderen langs de lijn in amateur-hooligans. De trainers en spelers die zelf moeite hebben om een pass over vijf meter te geven, verwachten van de scheidsrechter de foutloosheid van een hartchirurg. En sommige trainers zijn ervan overtuigd dat zij vanaf vijftig meter afstand beter zien wat er gebeurt dan de scheidsrechter die er met zijn neus bovenop staat. Dat noemen we in voetbaltermen “emotie” tja ……
Onlangs maakte ik het zelf weer mee tijdens een jeugdwedstrijd op landelijk niveau. Een trainer eiste dat ik een speler zou bestraffen voor iets wat ik niet had gezien. Toen ik uitlegde dat ik onmogelijk kon straffen voor een waarneming die ik niet had gezien, accepteerde hij dat niet. Hij besloot met zijn hele team van het veld te stappen. Twee jeugdteams waren de dupe. Het publiek stond erbij te kijken. En ik werd neergezet als totaal onbekwaam, terwijl ik simpelweg deed wat iedere scheidsrechter behoort te doen: beslissen op basis van wat hij daadwerkelijk heeft waargenomen. Dat bracht mij opnieuw bij dezelfde vraag: Waarom accepteren we op het voetbalveld gedrag dat we in de Albert Heijn zouden beschouwen als ronduit onbeschoft? Misschien moeten we de rollen eens omdraaien. Volgende week fluit Harrie helemaal gek van zijn hobby weer een wedstrijd. En stel ja stel dat hij een situatie anders ziet dan jij.
Laten we dan eens niet schreeuwen…. Laten we niet schelden…… Laten we niet doen alsof de uitslag van deze wedstrijd bepalend is voor de wereldvrede……. Laten we rustig blijven.
Laten we na afloop gewoon naar hem toe lopen, hem een hand geven en zeggen: “Bedankt voor het fluiten, Harrie. Met die beslissing van je ben ik het niet eens, maar dat kan gebeuren. Geen probleem je doet tenslotte je best en jij hebt de leiding.
Volgende keer beter.” Gewoon….. Alsof hij een mens is. Net als die caissière en de postbode……. Zullen we dit afspreken voor het nieuwe seizoen?
