In het amateurvoetbal wordt succes vaak afgemeten aan kampioenschappen, promoties en volle prijzenkasten. Maar er zijn verenigingen waar de grootste prestatie niet op de ranglijst is terug te vinden. Sterksel is zo’n club. De cijfers van de afgelopen tien jaar ogen hard, soms zelfs pijnlijk. Toch vertellen ze niet het hele verhaal. Want in een tijd waarin steeds meer kleine zondagverenigingen moeite hebben om een eerste elftal op de been te brengen, staat er in Sterksel iedere zondag opnieuw een ploeg op het veld. En misschien is dat anno 2026 wel een grotere prestatie dan menige promotie.
Wie terugkijkt naar de afgelopen tien jaar ziet namelijk twee totaal verschillende periodes. Rond 2016 leek de toekomst de vereniging nog toe te lachen. Onder trainer Rob Baljeu groeide Sterksel uit tot één van de sterkste ploegen van de vijfde klasse. Het seizoen 2016-2017 leverde een derde plaats op en een jaar later eindigde de ploeg opnieuw als derde. Via de nacompetitie werd uiteindelijk promotie naar de vierde klasse afgedwongen. Voor de kleine dorpsclub was dat een bijzonder moment en het bewijs dat met een hechte spelersgroep veel mogelijk is.
De vreugde bleek echter van korte duur. Het avontuur in de vierde klasse duurde slechts één seizoen. Het niveauverschil was groot en Sterksel wist zich nauwelijks staande te houden. Met slechts twee overwinningen en liefst 151 tegendoelpunten volgde directe degradatie. Achteraf bezien markeerde dat seizoen het begin van een veel moeilijkere periode.
Waar veel clubs na een degradatie direct weer aansluiting vinden, kreeg Sterksel te maken met een werkelijkheid die veel kleine zondagverenigingen herkennen. De spoeling werd dunner, de concurrentie uit de regio nam toe en het werd steeds lastiger om ieder seizoen een representatieve selectie samen te stellen. Jongeren vertrokken voor studie of werk, anderen kozen bewust voor zaterdagvoetbal of stopten helemaal met voetballen. Voor een dorp met nog geen tweeduizend inwoners zijn zulke ontwikkelingen direct voelbaar.
De resultaten weerspiegelden die veranderende werkelijkheid. Sinds de terugkeer naar de vijfde klasse werd ieder seizoen een nieuwe uitdaging. Het door de coronapandemie afgebroken seizoen 2019-2020 eindigde zonder een enkel punt, waarna ook de daaropvolgende jaren sportief moeizaam verliepen. De cijfers van de laatste seizoenen spreken voor zich. Overwinningen werden schaars, het aantal tegendoelpunten liep op en ook afgelopen seizoen eindigde Sterksel onderaan met slechts één overwinning.
Toch doet het tekort om de geschiedenis van Sterksel uitsluitend langs de meetlat van de ranglijst te leggen.
Want juist in de moeilijkste jaren bleef de vereniging overeind. Waar elders kleine zondagverenigingen besloten te fuseren, over te stappen naar het zaterdagvoetbal of zelfs helemaal te stoppen met een standaardelftal, bleef Sterksel trouw aan zijn eigen identiteit. Iedere zomer slaagt de club er opnieuw in een selectie samen te stellen. Iedere zondag staan vrijwilligers klaar om wedstrijden mogelijk te maken. En iedere week trekken spelers opnieuw het geel zwarte shirt aan, ook als de kans op een overwinning klein is.
Misschien zegt dat wel alles over de kracht van deze vereniging. Sterksel is nooit een club geweest die dreef op grote budgetten of een constante stroom aan spelers van buitenaf. De vereniging leeft van de betrokkenheid binnen het dorp, van vrijwilligers die al jarenlang hun steentje bijdragen en van spelers die vooral voor hun eigen club willen uitkomen.
Juist daarom staat Sterksel symbool voor een ontwikkeling die op veel plaatsen in Brabant zichtbaar is. Het traditionele zondagvoetbal staat al jaren onder druk. Waar vroeger vrijwel ieder dorp een zondagelftal had, kiezen steeds meer verenigingen voor zaterdagvoetbal of verdwijnen standaardelftallen helemaal. Vooral kleine dorpsverenigingen voelen die maatschappelijke veranderingen als eerste. Niet omdat de liefde voor de club verdwijnt, maar omdat de groep beschikbare spelers steeds kleiner wordt.
Dat maakt de uitdaging voor Sterksel groter dan alleen het winnen van wedstrijden. Natuurlijk wil de club weer omhoog kijken en opnieuw meedoen om de bovenste plaatsen. Maar misschien ligt de belangrijkste opdracht wel ergens anders. Hoe zorg je ervoor dat een kleine zondagvereniging ook over tien jaar nog zelfstandig kan bestaan? Hoe blijf je aantrekkelijk voor jonge spelers? En hoe behoud je tegelijkertijd de identiteit die de vereniging al jarenlang kenmerkt?
Misschien is dat wel de grootste les uit de recente geschiedenis van Sterksel. De ranglijst vertelt één verhaal, maar achter de cijfers schuilt een veel groter verhaal. Het verhaal van een kleine dorpsvereniging die weigert haar identiteit op te geven, ondanks sportieve tegenslagen en een veranderend amateurvoetballandschap.
De komende jaren zullen uitwijzen of Sterksel sportief de weg omhoog weer weet te vinden. De club heeft eerder bewezen dat zij kan meedoen om promotie en weet hoe het voelt om successen te vieren. Maar wat er ook gebeurt, één conclusie lijkt nu al gerechtvaardigd. In een tijd waarin steeds meer kleine zondagverenigingen verdwijnen, is het feit dat Sterksel iedere zondag opnieuw een eerste elftal het veld op stuurt misschien wel de grootste overwinning van allemaal.
