Vandaag is Terlo Club van de Dag bij VoetbalBrabant. De vereniging uit Bergeijk behoort misschien niet tot de grootste amateurclubs van Brabant, maar mag zich zonder twijfel rekenen tot de clubs met de rijkste historie. Al bijna zeventig jaar vormt Terlo het sportieve én sociale hart van buurtschap ’t Loo. Wat begon als een groep enthousiaste jongens die op een weiland achter de huizen voetbalde, groeide uit tot een bloeiende vereniging waar prestaties, vrijwilligerswerk en saamhorigheid al generaties lang hand in hand gaan.
De geschiedenis van Terlo begint eigenlijk al enkele jaren vóór de officiële oprichting. Rond 1953 voetbalde een groep jongens uit ’t Loo met veel enthousiasme tegen leeftijdsgenoten uit omliggende buurtschappen als Het Hof en Westerhoven. Van een echte vereniging was nog geen sprake. Een eenvoudige clubhut in een achtertuin deed dienst als verzamelplaats en een weiland aan het Vonderpad vormde het eerste speelveld. Om een leren bal en keepershandschoenen te kunnen aanschaffen werden zelfs loterijen georganiseerd. Het tekent de enorme passie voor het voetbal die destijds al leefde.
Veel jeugdspelers uit ’t Loo waren in die jaren lid van Bergeijk of De Weebosch. Naarmate het aantal voetballers groeide ontstond ook de wens om een eigen vereniging op te richten. Toen een verzoek om met een jeugdteam onder de vlag van Bergeijk aan de competitie deel te nemen werd afgewezen, besloten enkele initiatiefnemers het heft in eigen handen te nemen. Onder leiding van Toon Antonis, Jan Houbraken en schoolhoofd Léon van Hoof werd op 20 juli 1956 officieel vv Terlo opgericht.
De eerste maanden stonden volledig in het teken van improviseren. Jan Dijkman stelde een koeienwei aan de Hulsdonken beschikbaar als speelveld, terwijl de naastgelegen stal werd omgebouwd tot kleedkamer. Vrijwilligers rooiden bomen, verwijderden mest, plaatsten doelen en trokken met de hand de kalklijnen. Stromend water was er niet; na afloop van wedstrijden werd gewassen in de nabijgelegen Keersop. Het zijn verhalen die inmiddels tot het erfgoed van de vereniging behoren en die laten zien op welke manier Terlo vanaf het eerste moment werd opgebouwd: door de handen uit de mouwen te steken.
Na de officiële toelating tot de KNVB in 1957 kon Terlo eindelijk deelnemen aan de competitie. De vereniging startte met twee seniorenteams en twee juniorenteams en kende direct succes. De junioren werden kampioen en een jaar later volgde ook het eerste elftal. In het seizoen 1959-1960 beleefde Terlo één van de eerste grote hoogtepunten uit de clubgeschiedenis. Na een zenuwslopende promotiestrijd tegen BES promoveerde de vereniging naar de eerste klasse van de Brabantse Bond. De beslissingswedstrijden trokken duizenden toeschouwers en zorgden ervoor dat het hele buurtschap dagenlang in feeststemming verkeerde.
Door de snelle groei werd al snel duidelijk dat de accommodatie aan de Hulsdonken niet langer voldeed. De KNVB stelde hogere eisen en in 1961 verhuisde Terlo naar een nieuw sportpark aan de Terlostraat. Ook dat complex kwam grotendeels tot stand dankzij honderden uren vrijwilligerswerk. Het typeerde de vereniging, waar saamhorigheid altijd minstens zo belangrijk was als sportieve prestaties.
De successen bleven zich opstapelen. In 1964 promoveerde Terlo voor het eerst naar de vierde klasse van de KNVB, destijds een uitzonderlijke prestatie voor een vereniging die nog geen tien jaar bestond. De prestaties bleven ook buiten Bergeijk niet onopgemerkt. Topspeler Harrie Kuijken vertrok als semiprof naar het Belgische Beringen en twee jaar later volgde broer Jan Kuijken naar Heracles. Beide transfers betekenden sportief een aderlating, maar leverden de jonge vereniging tegelijkertijd belangrijke inkomsten op waarmee verder gebouwd kon worden aan de toekomst.
Zoals iedere amateurvereniging kende ook Terlo sportieve pieken en dalen. Promoties werden afgewisseld met degradaties, maar telkens wist de club zich terug te knokken. In 1973 keerde Terlo terug naar de vierde klasse van de KNVB en groeide de vereniging verder, zowel sportief als organisatorisch. Er kwamen meer jeugdteams, nieuwe seniorenelftallen en steeds meer vrijwilligers zetten zich in voor de club.
Een nieuwe mijlpaal volgde in 1981. Aan het Kerkpad werd een volledig nieuw sportpark geopend, gecombineerd met de viering van het 25-jarig bestaan. Internationale jubileumwedstrijden, een moderne kantine en nieuwe kleedkamers gaven de vereniging een enorme impuls. In datzelfde jaar werd bovendien het damesvoetbal opgericht. Daarmee liep Terlo in de regio voorop en werd de basis gelegd voor een vrouwenafdeling die zich in de jaren daarna uitstekend zou ontwikkelen.
Ook in de daaropvolgende decennia bleef Terlo investeren. De accommodatie werd verder uitgebreid, de kantine en kleedkamers werden geprivatiseerd en de jeugdopleiding groeide uit tot de levensader van de vereniging. Vrijwilligers vormden daarbij steeds opnieuw het fundament. Namen als Joep Kuijken, Frans Smolders, Leo Verhoeven, Frans Huijbers en vele anderen zijn onlosmakelijk verbonden met de ontwikkeling van de club. Hun inzet zorgde ervoor dat Terlo financieel gezond bleef en steeds kon blijven investeren in de toekomst.
De jubileumvieringen groeiden uit tot evenementen waar de hele Kempen naar uitkeek. Tijdens het vijftigjarig bestaan in 2006 trad Golden Earring op en tien jaar later trok ook het zestigjarig jubileum duizenden bezoekers, met onder meer Guus Meeuwis & Band als publiekstrekker. Ondertussen werd het sportpark voortdurend gemoderniseerd met extra speelvelden, zonnepanelen, LED-verlichting, nieuwe kleedkamers, een beregeningsinstallatie en een eigentijdse kantine.
Sportief kende Terlo de afgelopen jaren opnieuw een opgaande lijn. Onder trainer Peter Geurts beleefde de club in 2023 een bijzonder seizoen. Met zeventien competitiewedstrijden op rij zonder nederlaag werd overtuigend het kampioenschap behaald en promoveerde Terlo naar de vierde klasse. Heel Bergeijk vierde mee toen het elftal terugkeerde op een hoger niveau.
De promotie bleek geen toeval. Na een succesvolle handhaving eindigde Terlo in het seizoen 2025-2026 op een keurige zevende plaats in de vierde klasse E. Daarmee bewees de ploeg zich uitstekend staande te kunnen houden op dit niveau. De selectie bestaat grotendeels uit spelers uit de eigen opleiding, precies zoals de vereniging dat al jarenlang voor ogen heeft.
Ook naast het eerste elftal blijft de club volop in ontwikkeling. De jeugdopleiding groeit nog altijd, het vrouwen- en meisjesvoetbal neemt een steeds belangrijkere plaats in en de accommodatie wordt voortdurend verder verduurzaamd. Met investeringen in zonnepanelen, een robotmaaier, LED-verlichting, sponsorvoorzieningen en modern onderhoud kijkt Terlo nadrukkelijk vooruit.
In 2026 vierde de vereniging haar zeventigjarig bestaan. Tijdens de jubileumactiviteiten werden tientallen jubilarissen gehuldigd, waaronder zeven leden die al zeventig jaar onafgebroken lid zijn van de vereniging. Misschien is er geen mooier bewijs voor de kracht van Terlo. Generaties families zijn er opgegroeid, kinderen werden er ouders, ouders werden vrijwilligers en vrijwilligers werden clubiconen.
Met een duidelijke visie blijft Terlo bouwen aan de toekomst. De ambitie is om zich structureel te handhaven in de vierde klasse, zoveel mogelijk met spelers uit de eigen jeugdopleiding. Tegelijkertijd wil de vereniging haar maatschappelijke rol binnen Bergeijk verder versterken. Want voetbal is op ’t Loo al lang niet meer alleen negentig minuten op zondagmiddag. Het is een ontmoetingsplek, een plek waar vriendschappen ontstaan en waar vrijwilligers iedere week opnieuw het verschil maken.
Na zeventig jaar is de identiteit van Terlo nog altijd dezelfde als in 1956. Een warme dorpsvereniging waar iedereen welkom is, waar prestaties belangrijk zijn maar saamhorigheid altijd voorop staat. Juist daarom is Terlo een meer dan terechte Club van de Dag bij VoetbalBrabant.
