Nog geen dag nadat we de column publiceerden over de onrust rond een bekerfinale tussen lagere elftallen, diende zich opnieuw een incident aan. Ditmaal tijdens de bekerfinale tussen Sparta Enschede 2 en HHC Hardenberg 2 in Hengelo. Een wedstrijd die eindigde met een massale vechtpartij, politie inzet, vuurwerk en zelfs twee gewonde agenten.
Het maakt de vraag uit onze eerdere column alleen maar actueler. Want hoe vaak kunnen we nog spreken over een incident voordat we moeten erkennen dat er een structureel probleem ontstaat?
Natuurlijk zijn de meeste wedstrijden in het amateurvoetbal nog altijd precies zoals ze horen te zijn. Duizenden vrijwilligers zorgen ieder weekend voor een veilige omgeving. Spelers, trainers en supporters gedragen zich voorbeeldig. Maar juist daarom vallen deze gebeurtenissen zo op. Omdat ze steeds vaker lijken voor te komen op plekken waar niemand ze verwacht.
Wat opvalt, is dat de wedstrijd zelf opnieuw nauwelijks onderwerp van gesprek is. Net als bij eerdere incidenten draaide het na afloop niet om het voetbal, maar om wat ernaast gebeurde. Een bekerfinale die herinnerd had moeten worden vanwege een sportieve prestatie, wordt nu genoemd vanwege geweld en politieonderzoek.
De schade is groter dan alleen de directe gevolgen. Verenigingen worden geconfronteerd met negatieve publiciteit, vrijwilligers zien maanden werk overschaduwd worden en organisatoren moeten zich verantwoorden voor zaken waar zij vaak geen invloed op hebben gehad. Uiteindelijk raakt dit het hele amateurvoetbal.
Misschien moeten we daarom stoppen met doen alsof dit op zichzelf staande voorvallen zijn. Van Werkendam tot Hengelo: de voorbeelden stapelen zich op. Niet omdat het amateurvoetbal een probleemwereld is geworden, maar omdat een kleine groep steeds vaker de grenzen opzoekt en soms overschrijdt.
De vraag is inmiddels niet meer alleen hoe deze incidenten ontstaan. De vraag is vooral hoe we voorkomen dat ze normaal worden. Want zodra geweld, vernielingen en politieoptreden vaste onderdelen worden van voetbalweekenden, verliest het amateurvoetbal iets wat veel belangrijker is dan een beker of een kampioenschap: zijn identiteit.
En juist die identiteit is het waard om te beschermen.
