Na de knappe overwinning in de halve finale van vorige week leefde heel Noordhoek toe naar de grote finale tegen Pusphaira. In de dagen vooraf werd er binnen de club veel geregeld en besproken, maar vooral was er één duidelijk gevoel: dit moest een dag worden om samen van te genieten, mét alles wat erin zat. De bus zat vol supporters en dat gaf meteen al het gevoel dat dit geen gewone wedstrijd was, maar een moment waar de hele club achter stond.
Eenmaal in Bavel werd dat gevoel alleen maar sterker. De sfeer was goed, ontspannen zelfs, maar zodra de warming-up begon, ging de knop om. Trainer Anton Verweij hield het simpel in zijn boodschap: genieten, maar ook nog één keer alles geven. En dat was precies hoe Noordhoek begon.
In de openingsfase liet Noordhoek zien dat het er stond. De ploeg was niet onder de indruk van de Eindhovense tegenstander en speelde goed mee. Er kwamen zelfs grote momenten: een bal op de paal en een één-op-één situatie voor Martijn Kerstens die net niet werd afgerond. Het waren fases waarin Noordhoek eigenlijk de betere mogelijkheden had, al had Pusphaira meer controle in het positiespel en kwamen hun aanvallers steeds beter in hun spel.
Toch viel het doelpunt aan de verkeerde kant. Een afstandsschot van Pusphaira werd nog knap gekeerd door de Noordhoek-doelman, maar in de rebound was het alsnog raak: 1–0. Dat tikte even aan, zeker omdat Noordhoek op dat moment niet minder was geweest.
In de rust greep Anton Verweij in. Hij zag vooral dat er te weinig druk werd gezet op de opbouw van Pusphaira en besloot het team anders neer te zetten. Het plan was helder: hoger druk zetten en dichter op de tegenstander komen, zodat er meer fouten afgedwongen konden worden.
Dat werkte ook in de tweede helft. Noordhoek kwam beter in de duels, zette meer druk en wist Pusphaira vaker terug te dringen. Er kwamen opnieuw kansen, maar waar het de laatste weken soms meezat, bleef het dit keer uit. De bal wilde er simpelweg niet in. Alsof alles net niet viel zoals het moest vallen.
Toen daar ook nog een rode kaart bovenop kwam en Noordhoek met tien man verder moest, werd het steeds lastiger om echt nog iets te forceren. De energie liep langzaam uit het team en in de slotfase profiteerde Pusphaira daarvan door de 2–0 binnen te schieten, waarmee de wedstrijd definitief beslist was.
Na het laatste fluitsignaal was de teleurstelling voelbaar, maar die bleef niet lang hangen. In de bus terug richting Noordhoek werd de knop alweer omgezet. Met de supporters werd er ondanks de nederlaag toch gezongen en gelachen, alsof het besef al snel kwam dat dit seizoen meer was geweest dan alleen deze ene finale.
Terug in de kantine werd het seizoen gezamenlijk afgesloten met een hapje en een drankje. Anton Verweij keek daar nog één keer terug op de finale, met gemengde gevoelens maar vooral trots: dat de ploeg zo ver was gekomen en zich op dit podium had laten zien, met zoveel mensen uit het dorp erachter.
Het bleef even zuur dat de prijs niet mee naar Noordhoek ging, maar tegelijkertijd overheerste het gevoel dat er iets was neergezet waar de club op kan bouwen. En met dat idee ging iedereen uiteindelijk toch met een goed gevoel richting de zomer: even opladen, en daarna weer verder.
