Aan een tafel in de kantine van Beerse Boys wordt gelachen, geplaagd en af en toe ook even serieus teruggekeken. Merel Kerstens, Channou Vringer en Karlijn den Otter nemen na dit seizoen afscheid van Dames 1 en dat roept nogal wat herinneringen op. Kampioenschappen, blessures, uitwedstrijden naar Maastricht, derde helften, feestjes en vriendschappen voor het leven passeren allemaal de revue. Het gesprek voelt geen moment als een officieel interview, maar meer alsof drie teamgenoten nog één keer samen terugblikken op iets dat jarenlang hun leven bepaalde. “Er bestaat eigenlijk nooit een goed moment om te stoppen,” zegt Merel. “Ik heb de laatste twee jaar enorm getwijfeld.” Channou herkent dat meteen. “Twee jaar geleden wilde ik eigenlijk al stoppen, maar toen werden we kampioen. Dan wil je toch nog een jaar hoofdklasse meemaken.” Karlijn lacht: “Ik zou het liefst tot mijn tachtigste blijven voetballen, maar ik wilde stoppen op het moment dat ik nog in de basis stond.”
Het kampioenschap in de eerste klasse, waarmee Beerse Boys promoveerde naar de hoofdklasse, blijft voor alle drie hét absolute hoogtepunt. “Dat was echt uniek voor het damesvoetbal van Beerse Boys,” vertelt Channou trots. Karlijn noemt het “haar mooiste moment in het seniorenvoetbal”, terwijl Merel vooral terugdenkt aan het gevoel samen. Toch gaat het gesprek minstens zo vaak over alles buiten de wedstrijden om. “We hebben zóveel gelachen,” zegt Merel. “Tijdens trainingen, warming-ups, in de kleedkamer, onder de douche en tijdens de derde helft. Rakieb werd soms gek van ons.” “Die kleedkamer ga ik misschien nog wel het meeste missen,” vult Channou aan. “Samen ergens naartoe werken, samen winnen en verliezen… dat schept een band die je nergens anders krijgt.” Karlijn knikt lachend. “En natuurlijk het douchen met de meiden.”
Alle drie spreken ze met enorm veel warmte over Beerse Boys. Merel bleef haar hele carrière trouw aan de club, Karlijn speelde er in totaal 24 jaar en Channou groeide er uit tot één van de gezichten van het damesvoetbal binnen de vereniging. “Het is echt een topclub voor vrouwenvoetbal,” zegt Channou. “Wij zijn hier altijd gewaardeerd.” Volgens Merel is juist die gelijkwaardigheid bijzonder. “Er wordt geen verschil gemaakt tussen mannen, vrouwen of jeugd.” Karlijn noemt de club simpelweg “thuis”. Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten. Merel stond meer dan een seizoen aan de kant na een enkeloperatie, terwijl Karlijn nog altijd revalideert van een afgescheurde kruisband. “Dat was echt pittig,” zegt ze eerlijk. Voor Channou zit het moeilijkste vooral in het accepteren dat het straks voorbij is. “Dat blijft voorlopig nog wel een dingetje.”
Ondertussen vliegen de grapjes nog steeds over tafel. Karlijn had naar eigen zeggen “eerder nieuwe voetbalschoenen moeten kopen”, terwijl Channou direct aangeeft de verre uitwedstrijden naar Maastricht absoluut niet te gaan missen. “Ballen tellen, ballen oppompen en ballen zoeken trouwens ook niet,” roept Karlijn, waarna de tafel opnieuw in lachen uitbarst. Tegelijkertijd wordt duidelijk hoeveel voetbal hen gevormd heeft. “Je leert verantwoordelijkheid nemen en omgaan met groepsdynamiek,” zegt Merel. “En je maakt vrienden voor het leven,” vult Channou aan. Het thuisfront speelde daarin een belangrijke rol. Channou vertelt trots hoe haar kinderen iedere week langs de lijn staan, terwijl Karlijn toegeeft dat het straks ook fijn is om weer wat meer zondagen met het gezin door te brengen. Merel had thuis eigenlijk nooit discussies over het voetbal. “Soms vond ik het zelf drukker dan de mensen om me heen.”
Helemaal afscheid nemen van voetbal doen ze overigens niet allemaal. Channou blijft actief als trainer en leider bij de jeugd van Oirschot Vooruit, Karlijn sluit nog aan bij 30+ voetbal en Merel kiest voorlopig bewust voor wat afstand. “Ik ga eerst maar eens lekker padellen of tennissen,” zegt ze lachend. Aan jonge speelsters willen de drie vooral meegeven om te genieten van iedere minuut. “De jaren vliegen voorbij,” zegt Channou. “Blijf strijden voor je plek,” vult Merel aan. En Karlijn sluit af zoals het hele gesprek verliep: ontspannen en met humor. “En wees niet te streng voor jezelf na een slechte wedstrijd. Volgende week krijg je gewoon weer een nieuwe kans.”
