In het amateurvoetbal vertellen we elkaar graag dat het allemaal anders is dan in het betaalde voetbal. Kleiner. Persoonlijker. Respectvoller. Trainers kennen elkaar, clubs komen elkaar ieder seizoen weer tegen en na afloop drinken we samen een biertje in de kantine. Tenminste, dat beeld houden we graag in stand.
Want zodra ergens een talentvolle middenvelder, een scorende spits of een ervaren verdediger rondloopt, verandert het amateurvoetbal soms ineens in een wereld van stille appjes, informele gesprekken en contacten die vooral buiten het zicht van de huidige club gehouden moeten worden. Eerst polst een speler “toevallig” eens bij een bekende. Daarna neemt iemand van de technische commissie het over. Soms legt zelfs een trainer rechtstreeks contact. En juist dát moment blijft opvallend vaak verborgen voor de club waar die speler nog gewoon actief is.
Dat is ergens vreemd. Zeker omdat trainers elkaar in deze regio meestal gewoon kennen. Hoe moeilijk is het dan eigenlijk om even te bellen? Niet om toestemming te vragen alsof een speler bezit is, maar gewoon uit respect. Even melden dat je interesse hebt. Open kaart spelen. Toch gebeurt dat opvallend weinig. En dus ontstaat steeds vaker het gevoel dat het amateurvoetbal achter de schermen een stuk schimmiger is dan men graag toegeeft.
Waarom vermijden trainers dat gesprek eigenlijk zo vaak? Angst dat de huidige trainer zijn speler alsnog overtuigt om te blijven? Bang dat er meer clubs opduiken zodra bekend wordt dat iemand beschikbaar is? Of vinden we het stiekem gewoon makkelijker om alles in stilte te regelen en pas iets te zeggen als het rond is?
Hoe dan ook: het wringt. Want we praten in het amateurvoetbal graag over normen en waarden, loyaliteit en respect, maar juist op dit vlak blijken die principes ineens behoorlijk flexibel. Transparantie verdwijnt zodra sportief gewin lonkt. En ondertussen weet eigenlijk iedereen dat het gebeurt, alleen lijkt niemand het hardop te willen zeggen zolang het in zijn eigen voordeel werkt.
Het vreemde is misschien nog wel dat het allemaal helemaal niet zo ingewikkeld hoeft te zijn. Eén telefoontje. Eén eerlijk gesprek. Meer zou het eigenlijk niet hoeven zijn. Want spelers benaderen hoort bij voetbal, dat zal nooit veranderen. Maar de manier waarop zegt uiteindelijk veel over hoe serieus we dat verhaal over respect en fatsoen nu écht nemen binnen het amateurvoetbal.
