Spanning volop, strijd niet minder, gele kaarten in overvloed, maar goed voetbal was niet waarvoor je naar Raamsdonk moest komen.
De belangen waren groot voor beiden teams. Mede hierdoor 2 afwachtende teams die zich zelden melden met dreigende actie naar het doel.
SVC had dan wel meer de bal en de meeste intentie om er voetballend iets van te maken, maar keer op keer stranden aanvallen al voordat er tot afwerken gekomen kon worden. Of waren pogingen van afstand niet overtuigend genoeg.
Dan lijkt 0-0 een logische gevolg, maar valk voor rust een uitbraak over de flank van Raamsdonk en deze voorzet verdween via een been van een SVC verdediger achter zijn eigen doelman die hierbij kansloos was.
Vervelend moment, maar wel het moment om direct de rust aan te grijpen om orde op zaken te stellen. Meer risico en aanvallender ging SVC de 2de helft van start. Kansen nog steeds niet. Enkele schoten die al wel dichter bij kwamen en je voelde dat de kans ging komen. En die kwam er ook, want na het lossen van de bal door de keeper was Mike Verhoef er als de kippen bij om de bal binnen te prikken en de stand op 1-1 te zetten.
Raamsdonk ging wat agressiever spelen en verzamelde wat kaarten om SVC uit hun spel te houden. Ook SVC ging hier vervolgens in mee wat de wedstrijd niet ten goede kwam.
Na een wederom diepe bal waarbij buitenspel werd geconstateerd en scheids niet direct door had dat er gevlagd was liet hij doorspelen. Dat deze daaropvolgende “nieuwe situatie” zoals de uitleg was voor een handsbal en penaltie zorgde was onbegrijpelijk. Maar dit buitenkansje liet Raamsdonk niet onbenut.
Met alles wat ze hadden verdedigde Raamsdonk vervolgens deze voorsprong en werd de 2-2 nog afgekeurd door een vlagsignaal dat wel werd opgevolgd.
Met een eigen doelpunt en een penaltie als cadeau was Raamsdonk deze middag de gelukkigste en zal de laatste speelronde bepalen wie er mag gaan strijden voor behoud in de 4de klasse.
We spelen zondag thuis en moeten we het dan nog maar een keer laten zien voor onze eigen supporters dat we in de 4de klasse willen blijven. In die zin hebben we dit nog steeds in eigen hand.
