Steven van Ginderen stopt na lange carrière: “BSC is in twintig jaar tijd een tweede thuis geworden”

Na twintig seizoenen in het shirt van BSC komt er een einde aan de voetbalcarrière van Steven van Ginderen. De 36-jarige aanvoerder, die de afgelopen tien jaar de band droeg, kijkt met trots en tevredenheid terug op zijn lange periode bij de Roosendaalse vereniging. “Ik heb al een aantal jaar gespeeld met het idee om te stoppen,” vertelt Van Ginderen. “Maar het plezier in het spelletje gaf steeds weer de doorslag om toch nog door te gaan.” Toch begon het de laatste tijd steeds meer te knagen. “Ik merkte dat ik mijn weekenden anders wilde gaan indelen. Ik wilde voorkomen dat ik uiteindelijk met tegenzin naar trainingen en wedstrijden zou gaan.” Eind vorig seizoen besloot hij daarom nog één seizoen door te gaan. “Maar wel met het idee: dit wordt echt de laatste. Daar sta ik nog steeds volledig achter.”

Met een warm gevoel kijkt Van Ginderen terug op zijn carrière. “Ik ben niet opgegroeid bij de jeugd van BSC, maar voelde me hier vrijwel direct gewaardeerd door de club en de jongens in het team. Dat gevoel is altijd gebleven.” Die waardering zorgde ervoor dat hij jarenlang met plezier bleef spelen. “Daarnaast ben ik er ook trots op dat ik zo lang in het eerste heb mogen spelen, waarvan de laatste tien jaar als aanvoerder.”

Zijn voetbalpad begon ooit bij Cluzona, waarna hij de overstap maakte naar RBC. “Na zes jaar moest ik daar vertrekken en kwam ik bij BSC terecht.” Dat bleek uiteindelijk een gouden zet. “Aan het einde van mijn eerste seizoen mocht ik al aansluiten bij het eerste.” Inmiddels is hij twintig jaar verder en neemt hij afscheid van de club die voor hem veel meer werd dan alleen een voetbalvereniging. “Ik denk wel dat je kunt zeggen dat BSC een tweede thuis is geworden. Ik ben hier twintig jaar lang drie keer per week geweest.”

Het absolute hoogtepunt laat zich makkelijk raden. “Dat is zonder twijfel het kampioenschap in het seizoen 2022-2023.” Het dieptepunt zat aan de andere kant van het spectrum. “De degradatie naar de vierde klasse was wel het moeilijkste moment.” Toch overheerst vooral tevredenheid wanneer hij terugkijkt. “Ik denk niet dat ik veel anders zou hebben gedaan.”

Voetbal bracht hem niet alleen sportieve momenten, maar ook veel daarbuiten. “Het was vooral iets waar ik mijn energie in kwijt kon en waar ik veel plezier uit haalde.” Daarnaast leverde het hem waardevolle vriendschappen op. Ook buiten het veld heeft voetbal hem gevormd. “Door het aanvoerderschap ben ik me steeds verantwoordelijker gaan voelen voor het team. Ik ben geen natuurlijke leider die continu de lijnen uitzet, maar blijkbaar zagen trainers mij wel als geschikte aanvoerder. Daardoor ben ik het team ook echt als míjn team gaan zien.”

Dat hij zoveel tijd aan voetbal besteedde, leverde thuis nooit problemen op. “Mijn vriendin is heel begripvol daarin. Ze heeft zelf ook lang gevoetbald en begrijpt dus goed dat drie dagen per week in het teken van voetbal staan.” Ook zijn ouders speelden een belangrijke rol. “Die hebben me altijd gesteund en komen nog steeds kijken wanneer het kan.”

Bij zijn afscheid wil Van Ginderen vooral de mensen achter de schermen bedanken. “Alle trainers en vrijwilligers die zich al die jaren hebben ingezet om alles zo goed mogelijk te regelen voor ons als spelers.” Als hij één naam moet noemen, komt hij uit bij Bas Antens. “Met hem heb ik eigenlijk alle hoogte- en dieptepunten meegemaakt. Eerst als ploeggenoot en later als assistent- en hoofdtrainer.”

Wat hij straks het meeste gaat missen? “Misschien toch wel de trainingen, de gezelligheid erna en natuurlijk die jongens zelf.” Toch verdwijnt hij niet helemaal uit beeld. “Ik zal zeker nog weleens gaan kijken en een drankje met ze doen.” Waar hij minder rouwig om is, zijn de verplichtingen die bij het voetbal horen. “Die ga ik eerlijk gezegd niet missen.”

De band met zijn teamgenoten en supporters blijft hem dierbaar. “Ik heb met ontzettend veel jongens samengespeeld en het mooie is dat ik het eigenlijk altijd met iedereen goed heb kunnen vinden.” Ook de generatiekloof binnen de huidige selectie voelt hij nauwelijks. “Die gasten houden me misschien ook wel een beetje jong,” zegt hij lachend. Daarnaast spreekt hij met veel waardering over de vaste supporters. “Ik vind het schitterend dat zij iedere week weer langs de lijn staan.”

Van alle trainers die hij heeft gehad, is Natalino Storelli hem het meest bijgebleven. “Hij was mijn eerste trainer bij BSC, in de A1. Na mijn tijd bij RBC, waar alles heel serieus was, was de overstap naar een amateurclub best groot. Natalino zorgde er met zijn enthousiasme voor dat ik het plezier in het voetbal bleef houden.” Later werkte hij ook nog jarenlang met hem samen bij het eerste. “Hij heeft me altijd veel vertrouwen gegeven.”

Na zijn voetbalcarrière blijft stilzitten geen optie. “Ik ben inmiddels vrij fanatiek aan het padellen,” vertelt hij. “Daarnaast zal ik de mountainbike en racefiets wat vaker uit de schuur halen.” Een rol als trainer ambieert hij voorlopig niet. “Dat heeft me nooit echt getrokken, maar ik blijf het voetbal natuurlijk wel volgen.”

Tot slot heeft Van Ginderen nog een boodschap voor jonge spelers. “Geniet van het spelletje en zorg vooral dat je plezier blijft houden. Uiteindelijk is er maar één persoon die daarvoor kan zorgen, en dat ben je zelf.”