“Eigenlijk speelt het bij mij al een paar jaar,” vertelt hij. “Zo ben ik andere sporten ook leuk gaan vinden zoals padel, kickboksen en hardlopen en merk ik dat dit vaak beter te combineren is met een druk werk & privé leven. Dan moet je een keuze maken.”
Terugkijkend overheerst vooral trots. Dertien seizoenen in het eerste elftal leveren een lange reeks herinneringen op. “Met veel trots. Ik heb 13 jaar in het 1e elftal mogen spelen en elk voetbaljaar heeft weer een eigen verhaal waarin ik mezelf altijd een belangrijke en stabiele factor heb gevoeld.”
Zijn hele voetbalcarrière speelde zich af in Zevenbergen. “VV SEOLTO. Als jongetje via mijn opa (Frans Heikes) bij SEOLTO beland en nooit meer weg gegaan. En dat wilde ik ook niet .”
Wanneer hij zijn absolute hoogtepunt moet aanwijzen, komt één moment direct naar boven: de kampioenswedstrijd tegen Alliance op vrijdag 12 mei 2017. “Als ik er dan toch eentje moet kiezen dan is het de kampioenswedstrijd uit bij Alliance. Kampioen worden als selectiespeler moet je gewoon een keer meegemaakt hebben, het leefde heel erg toen en die ambiance voelde je al weken. Na een stugge 1e helft walsten we over Alliance heen en wonnen de wedstrijd met 1-5. Ik zal het beeld nooit vergeten dat onze spits Sebastian Stoop in de hoek bij de cornervlag John Crezee in zijn armen vloog en zijn biertje achterover kapte.”
Ook een moeilijkere periode hoort bij zijn carrière. “Dat ik er een seizoen ‘opeens’ naast stond, dat had ik op dat moment niet aan zien komen. Ergens gaf het me ook wel weer motivatie omdat ik wist dat als ik fit zou blijven er altijd wel weer een moment zou komen dat ik weer basis zou spelen, en dat was gelukkig ook zo.”
Voetbal bracht hem daarnaast veel meer dan alleen wedstrijden. “Door voetbal heb ik wel echt passie gekregen in sport en om iets te bereiken in teamverband. Het geeft echt een kick om met een groep gasten ergens naar toe te werken en dat dan terug te zien in wedstrijden, en al helemaal als dit resulteert in (belangrijke) doelpunten en succes.”
Thuis was die toewijding niet altijd vanzelfsprekend. “Haha om heel eerlijk werd het niet altijd begrepen waarom voetbal heel vaak op de 1e plek stond. Ik denk dat je dat alleen begrijpt als je in een team voetbal waarin het normaal is dat voetbal bij al je maten ook op de 1e plek staat, zelfs in deze klasse.”
Ook buiten het veld heeft de sport hem gevormd. “Het heeft me veel inzichten gegeven in dynamieken in groepen, sporten in teamverband is een vak apart en door de jaren heen leer je steeds meer om andere jongens te coachen en helpen. Ik ben een teamspeler en wil voorop in de strijd gaan en probeer dit ook toe te passen in mijn werkleven, grappig om te zien hoeveel raakvlakken er zijn tussen teams op werk en op voetbal!”
Met zijn afscheid komt ook ruimte voor dankbaarheid. “Opa Frans en mijn pa natuurlijk! Die hebben mij altijd door weer en wind gesteund, als kind werd ik overal naartoe gebracht en ook als selectiespeler waren zij mijn trouwste supporters!”
Wat hij het meest gaat missen is duidelijk. “De euforische momenten die je als team meemaakt op het veld. Zeker als je echt om de knikkers speelt!” Wat hij juist niet zal missen: “Dat je niet flexibel bent om te bepalen wanneer je je sport uit gaat oefenen.”
Binnen de club voelt SEOLTO als meer dan alleen voetbal. “Veel, SEOLTO is mijn cluppie en ik stop dan als selectiespeler maar ik ben niet weg bij SEOLTO.”
De band met teamgenoten en supporters omschrijft hij als warm. “Heel warm, qua teamgenoten is het wel echt een vriendengroep geworden. We hebben vooral veel lol samen. Ik heb ook erg veel respect voor de vaste supporters die ons altijd blijven steunen, ook in minder succesvolle tijden waren zij daar.”
Ook trainers hebben hun stempel gedrukt op zijn carrière. “Jack Beusenberg die op een gegeven moment een medicijnbal meenam naar de training omdat hij vond dat ik mijn ingooi moest verbeteren. Mijn antwoord daarop was een video met Chris van Persie & Patrick de Klerk waarbij we net uit beeld de bal 80 meter ver schopte waarbij het volgende shot dan was alsof ik gooide. Het leek net echt…”
Na zijn spelersloopbaan blijft sport belangrijk, maar in een andere vorm. “Ik heb het eigenlijk al verklapt; ik wil mezelf meer gaan ontwikkelen in andere sporten zoals padel, kickbox en hardlopen. De marathon van Rotterdam / New York staat op de bucketlist.”
Ook binnen de club blijft hij actief. “Niet als trainer maar wel als bestuurslid. Daarnaast vind ik het ook nog steeds leuk om af en toe een potje te voetballen dus dat zal ik ook zeker wel blijven doen, met mate(n).”
Tot slot heeft hij een duidelijke boodschap voor jonge spelers: “Altijd hard blijven werken en niet opgeven, als je daar als individu mee begint neem je teamgenoten daar uiteindelijk ook in mee. En als het qua voetbal even niet loopt bij jezelf of bij het team is dat ook het minste wat je wel kan doen. Want je hoeft niet goed te zijn in voetbal om hard te kunnen werken, dat is gewoon karakter. Ik ben genoeg vleugelflitsers tegengekomen die voetbaltechnisch beter waren dan ik…. ”
Zo sluit een lange periode als vaste waarde op de linkerflank van VV SEOLTO zich af, maar blijft Jip van der Lely onlosmakelijk verbonden met de club waar het allemaal begon.
