Na jarenlang onderdeel te zijn geweest van het eerste elftal van Baardwijk neemt Job Klerkx na dit seizoen afscheid van het vlaggenschip van de club. Klerkx, die al vanaf zijn vierde jaar bij Baardwijk speelt, sluit zijn periode in het eerste elftal af door een steeds drukker wordend leven naast het voetbal.
De beslissing om te stoppen kwam niet plotseling. Door het overnemen van het bedrijf van zijn vader en de aankoop van een woning waar veel aan moet gebeuren, merkte Klerkx dat de combinatie met het voetbal steeds lastiger werd. Uiteindelijk gaf dat de doorslag om een stap terug te doen uit het eerste elftal.
Zijn voetbalcarrière speelde zich grotendeels af binnen Baardwijk. Als kind begon hij bij de club, maakte kort een uitstapje naar WSC, maar keerde al snel terug naar zijn vertrouwde vereniging. Vanaf dat moment doorliep hij het traject richting het eerste elftal, waar hij jarenlang onderdeel van de selectie was.
Een uitgesproken sportief hoogtepunt noemt hij niet direct. Het behalen van een kampioenschap bleef uit, al speelde hij wel twee keer nacompetitie met de ploeg. Promotie zat er niet in, maar die periodes blijven wel als belangrijke ervaringen hangen. Ook moeilijke sportieve momenten kent hij nauwelijks; de grootste uitdaging ligt juist in het besluit om nu te stoppen, een keuze waar hij lang over heeft nagedacht.
Voetbal heeft hem volgens eigen zeggen veel gebracht, vooral op het gebied van vriendschappen en samenwerking. Het spelen in teamverband leerde hem hoe belangrijk het is om samen te werken en problemen gezamenlijk op te lossen, iets waar hij ook buiten het veld veel aan heeft gehad. Zijn ouders speelden daarin een grote rol, zij stonden altijd achter hem en kwamen trouw kijken bij wedstrijden.
De band met teamgenoten omschrijft hij als hecht. Veel spelers kent hij al jaren en zijn uitgegroeid tot vrienden. Ook de supporters van Baardwijk hebben daarin een belangrijke rol gespeeld; het gevoel van verbondenheid binnen de club is groot. Baardwijk zelf betekent voor hem veel, als echte familieclub waar hij zich altijd thuis heeft gevoeld.
De trainer die hem het meest is bijgebleven is Peter Mandemakers, van wie hij in de jeugd meerdere seizoenen veel heeft geleerd. Het zijn lessen die hij meeneemt in zijn verdere leven binnen en buiten het voetbal.
Wat hij precies na dit seizoen gaat doen is nog niet helemaal duidelijk. Mogelijk sluit hij zich aan bij een lager elftal, maar die beslissing volgt in de zomer. Wel staat vast dat hij betrokken blijft bij het voetbal en waar mogelijk nog regelmatig bij Baardwijk zal gaan kijken.
Wat hij het meest zal missen is de gezelligheid binnen de groep en het clubgevoel. Minder positief kijkt hij terug op de winterse trainingen in de kou, die hij liever achter zich laat.
Aan jonge spelers wil hij vooral één boodschap meegeven: plezier moet altijd centraal staan. Volgens hem levert dat uiteindelijk ook de beste prestaties op.
