“Wanneer wist je dat het het juiste moment was om te stoppen?” is een vraag die hem even aan het denken zet. Het antwoord is eerlijk en nuchter tegelijk: hij weet het eigenlijk nooit écht zeker. “Maar je moet ook realistisch blijven,” zegt hij. De combinatie van een eigen horecazaak, twee jonge kinderen, een sociaal leven dat hij belangrijk vindt en zijn leeftijd van 38 jaar maken dat het niet altijd meer haalbaar is om op het niveau van een eerste elftal te blijven spelen.
Als hij terugblikt op zijn carrière, die hem langs TGG en vooral Baardwijk bracht, is het moeilijk om in één gevoel samen te vatten wat 21 jaar voetbal met hem heeft gedaan. “Er zijn zoveel mooie momenten geweest,” zegt hij eenvoudig. Toch springen er vanzelf een paar uit.
Het absolute hoogtepunt was het kampioenschap van tien jaar geleden, waarmee Baardwijk promoveerde naar de tweede klasse. Aan de andere kant van het spectrum staat de degradatie terug naar de derde klasse, een dieptepunt dat hem is bijgebleven. Maar ook een persoonlijk en veel zwaarder moment heeft zijn carrière geraakt: het overlijden van zijn vader, Hans Sleenhoff, in 2018. “Hij heeft ontzettend veel gedaan voor de club en mij altijd gesteund en met me mee gegaan,” vertelt hij.
Met de jaren is hij ook kritisch naar zichzelf gaan kijken. Zo zou hij, als hij terug mocht gaan in de tijd, misschien iets minder praatjes op het veld hebben gemaakt. “Naarmate ik ouder werd is dat wel minder geworden. Dat had misschien wat eerder gekund, had me een hoop gele kaarten bespaard,” zegt hij met een lach.
Voetbal heeft hem niet alleen sportief gevormd, maar vooral als mens. Het teamgevoel, het samenwerken en het vertrouwen in elkaar zijn lessen die hij meeneemt buiten het veld. “Dat pas ik ook toe in mijn werk. Je moet het samen doen om iets tot een succes te maken.” Ook in zijn privéleven heeft voetbal een grote rol gespeeld. Het thuisfront wist vanaf het begin dat zijn leven deels om trainingen en wedstrijden draaide, al werd het in de loop der jaren, met onregelmatige werktijden en jonge kinderen, soms wat ingewikkelder.
De club waar hij het grootste deel van zijn leven doorbracht, voelt voor hem als thuis. Hij noemt Baardwijk niet zomaar een vereniging, maar een plek die diep in zijn hart zit. Hij kwam er al vanaf jonge leeftijd, speelde er jarenlang vrijwel onafgebroken en kent de club als geen ander. “Ik ben 34 jaar lang minimaal drie keer per week daar geweest.”
Daarbij benadrukt hij vooral de mensen om hem heen. Vrijwilligers, trainers en medespelers hebben allemaal bijgedragen aan zijn ontwikkeling. In het bijzonder noemt hij Gerrit van Suntenmaartensdijk, die met zijn enorme betrokkenheid en geel-zwarte hart een vaste waarde is binnen de club, maar momenteel helaas met zijn gezondheid sukkelt.
Ook de band met teamgenoten en supporters omschrijft hij als hecht en warm. Hij is zelf iemand die makkelijk contact maakt, al geeft hij toe dat hij soms wat te bijdehand kon zijn. Door de jaren heen zag hij veel spelers komen en gaan, maar met een aantal ontstonden vriendschappen die verder gingen dan het voetbal.
Van de trainers die hij heeft gehad, is er één die er voor hem echt uitspringt: Marc van Delft. Hij stond aan het begin van zijn carrière in het eerste elftal en was daarnaast ook iemand die veel betekende voor de club zelf, onder meer door het opzetten van trainingskampen in het buitenland. Een traditie die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Nu hij richting het einde van zijn voetbalcarrière gaat, verandert er vooral iets in zijn agenda, niet in zijn identiteit. Hij wil meer tijd voor andere dingen, maar zeker niet stil gaan zitten. Padel staat al op het lijstje als nieuwe sportieve uitdaging. Daarnaast blijft hij betrokken bij het voetbal, want hij maakt deel uit van de Technische Commissie van Baardwijk en ziet dat als iets wat hem blijft trekken.
Aan jonge spelers wil hij vooral één boodschap meegeven: vecht voor je plek en laat zien wat je waard bent. Volgens hem is voetbal zoveel meer dan alleen trainingen en wedstrijden. Het zijn juist de jaren in de jeugd, de momenten met teamgenoten en alles eromheen die je het langst bijblijven.
En precies dat is misschien wel de kern van zijn afscheid: het spel stopt, maar het verhaal van 21 jaar Baardwijk blijft.
