Twee jaar lang was Dilivio Hoffman een opvallende verschijning in het shirt van RKSV Halsteren. Met goals, assists, flair en emotie drukte de aanvaller zijn stempel op de ploeg. Nu komt er een einde aan die periode. Wanneer Hoffman terugblikt, overheerst vooral dankbaarheid, al klinkt er tussen de regels door ook teleurstelling over hoe zijn vertrek uiteindelijk tot stand kwam.
De 28-jarige Hoffman is tegenwoordig niet alleen voetballer, maar ook familieman. Naast zijn werkzaamheden bij sportschool Lifestyle13 van zijn schoonouders, draait zijn leven vooral om zijn gezin. “Ik ben vooral een trotse vader van een prachtige dochter van bijna twee jaar oud,” vertelt hij met een glimlach. “En eind augustus verwachten mijn partner en ik ons zoontje. Dat is natuurlijk iets waar we enorm naar uitkijken.”
Op voetbalgebied heeft Hoffman inmiddels een indrukwekkende route afgelegd. Zijn carrière bracht hem langs clubs als Excelsior Rotterdam, FC Twente, FC Den Bosch, De Treffers, Kozakken Boys en buitenlandse avonturen bij onder meer FC Ballkani. Een echte aanvaller pur sang, inzetbaar op vrijwel iedere positie voorin.
Over zijn periode bij RKSV Halsteren spreekt Hoffman met warmte. “Het is echt een warme club waar ik vanaf dag één goed ben ontvangen,” zegt hij. “Ik heb daar mooie momenten meegemaakt, belangrijke goals gemaakt en zelfs drie hattricks gescoord.” Vooral zijn eerste seizoen noemt hij bijzonder. “Op een bepaald moment leek alles wat ik aanraakte in goud te veranderen. Dat gevoel van meedogenloosheid voor het doel had ik vroeger niet altijd. Juist daarom ben ik trots op die ontwikkeling.”
Sommige wedstrijden staan nog altijd op zijn netvlies gebrand. Zijn belangrijke vrije trap tegen ASWH, waarmee Halsteren doorging naar de volgende ronde, noemt hij direct. Maar ook zijn hattrick bij zijn rentree na een blessure blijft speciaal. “Dat vergeet ik nooit meer.” Daarnaast denkt hij met plezier terug aan de spectaculaire thuiswedstrijd tegen ASWH. “Die remontada, met een goal en assist van mij erbij, dat was echt een geweldige middag.”
Toch verliep het tweede seizoen sportief gezien minder soepel. Hoffman kreeg minder speelminuten, al bleef hij belangrijk zodra hij de kans kreeg. “Wanneer ik speelde, wist ik nog steeds mijn rendement te halen met goals en assists.”
Binnen de club voelde Hoffman zich altijd prettig. “Ik denk dat ik met iedereen een goede band had. Maar zo ben ik eigenlijk overal. Ik ben makkelijk in de omgang, heb respect voor iedereen en houd van rust en plezier.” Tegelijkertijd schuwt hij eerlijkheid niet. “Als ik iets als onrecht ervaar, dan spreek ik dat ook uit.”
En juist daar ligt ook de kern van zijn vertrek. Niet omdat hij per se weg wilde, maar omdat het gevoel van waardering langzaam verdween. “Als je naar mijn statistieken kijkt, denk ik dat ik mijn waarde voor de club wel heb bewezen. Daarom had ik gerust nog een paar jaar kunnen blijven.” Toch voelde Hoffman dat hij steeds meer richting de uitgang werd geduwd. “Sommige spelers kregen al in december duidelijkheid over hun toekomst, terwijl ik pas eind april of mei een eerste gesprek kreeg. Dat voelde vreemd, zeker omdat ik het jaar daarvoor juist vroeg moest beslissen.”
De aanvaller benadrukt dat hij geen modder wil gooien, maar wel eerlijk wil zijn. “Het draait uiteindelijk om waardering en vertrouwen. Dat gevoel had ik simpelweg niet meer.” Meer details houdt hij bewust binnenskamers. “Er zijn dingen gebeurd die ik als oneerlijk heb ervaren, maar die houd ik liever voor mezelf.”
Ondanks dat overheerst vooral trots. Trots op zijn rendement, op zijn ontwikkeling en op de manier waarop hij zichzelf opnieuw op de kaart wist te zetten. “Ik ben blij dat de mensen binnen de club mij en mijn gezin hebben leren kennen zoals we echt zijn.”
Voor RKSV Halsteren heeft Hoffman nog een duidelijke boodschap. “Eerlijkheid en gelijkheid zijn enorm belangrijk. Als iedereen op dezelfde manier wordt behandeld, blijft Halsteren een prachtige club.” Daarbij benadrukt hij dat het volgens hem nooit aan de spelersgroep heeft gelegen. “Ik hoop echt dat de club snel terugkeert naar het niveau waar het hoort. Dat verdienen ze.”
En de supporters? Daar heeft Hoffman nog een knipoog voor over. “Ik hoop natuurlijk dat ze me niet snel vergeten,” lacht hij.
Zelf kijkt hij inmiddels vol vertrouwen vooruit naar een nieuw hoofdstuk. “Iedere club die interesse toont, krijgt een fitte, gretige en gemotiveerde Dilivio Hoffman. Ik weet wat ik kan en ben ervan overtuigd dat ik nog veel kan betekenen.”
