Na jarenlang een vaste waarde te zijn geweest binnen het eerste elftal van Beerse Boys heeft Niels van Heerbeek besloten om na dit seizoen te stoppen als speler op het hoogste niveau van de club. Het is een keuze die in de winterstop eigenlijk al vorm kreeg. “De trainingen werden voor mij steeds lastiger om bij te benen,” legt hij uit.
Daarmee komt er een einde aan een lange en bijzondere periode bij dezelfde vereniging. “Beerse Boys, mijn hele leven,” zegt hij daar zelf over. Toch overheerst vooral trots als hij terugkijkt. “Met veel trots. Na 2 beenbreuken op mijn 17e was het allemaal nog maar de vraag waar dit zou eindigen. Maar uiteindelijk ben ik van mijn generatie als langst overeind gebleven.”
De hoogtepunten zijn duidelijk voor hem. “De opmars van de 4de klasse naar de 1ste klasse in 6 jaar. En het opvolgende jaar zelfs bijna de Hoofdklasse (nu 4de divisie) met alleen maar Beerse vrienden.” Ook de duels samen met zijn broertje hebben een speciale plek. “Die wedstrijden waren hoogtepunten voor ons gezin.” En er is nog een persoonlijk feit waar hij met een glimlach op terugkijkt: “Dat ik mijn carrière afsluit als ‘all time’ topscorer van de vereniging is natuurlijk ook wel een leuk gegeven.”
Tegenover die mooie momenten stonden ook zware periodes. “De zware overbelasting blessure aan mijn buik en liezen op mijn 29e / 30e. Dit heeft 1,5 jaar geduurd. De onduidelijkheid en steeds weer teruggefloten worden in het herstel was mentaal heel zwaar.” Ook een ander moment blijft hangen: “Het overlijden van een teamgenoot was ook een drama voor iedereen.”
Als hij terugblikt op zijn carrière is hij realistisch. “Ongetwijfeld zou ik dingen anders hebben gedaan!” Maar de balans is positief. “Wat voetbal mij heeft gebracht? Heel veel moois wat ik de rest van mijn leven koester.”
Ook het privéleven speelde een steeds grotere rol. “Toen ik thuis woonde was het van ons als voetbalfamilie de normaalste zaak van de wereld. Vanaf het moment dat ik samenwoon met mijn vriendin en zeker nu met onze pasgeboren baby is het af en toe passen en meten.” Toch heeft het voetbal hem ook buiten het veld gevormd. “Sporten in teamverband is een groot middel om je te ontwikkelen als mens, ook op persoonlijk vlak en in samenwerking met anderen.”
Binnen de club wil hij vooral dankbaarheid uitspreken. “Mijn ouders, broertje, vriendin en opa hebben ook de mindere periodes meegemaakt en altijd steun geboden.” Daarnaast zijn er veel mensen die hem geholpen hebben. “Alle specialisten die mij weer opgelapt hebben: fysio’s, manueel therapeuten, chiropractors, dokters, maar in het bijzonder onze eigen fysio Willem Verhees. Zonder hen had het allemaal niet zo kunnen lopen.”
Wat hij het meest gaat missen is duidelijk. “Het publiek langs de lijn dat voor jou komt kijken ga ik zeker missen. Dat gaf me altijd zoveel energie.” Tegelijk blijft hij betrokken bij de club. “Gelukkig heb ik de kans gekregen om als assistent-trainer/coach verder te gaan, dus ik blijf nauw betrokken, al zullen er momenten komen dat ik het zelf voetballen met mijn vrienden moeilijk ga vinden.”
Wat hij juist niet gaat missen is ook helder. “Alle bijbehorende pijntjes.” Over de club en zijn teamgenoten is hij kort maar krachtig. “Haha veel en dat zal ook altijd zo blijven. Toppers. Veel respect voor!”
Ook de trainers hebben indruk gemaakt. “Met Henri van de Braak hebben we de grootste successen beleefd, maar ook de korte periodes met Donny de Groot en Jasper van Hoof waren leerzaam. En nu met Ben Hoek gaat het helemaal naar wens.”
Voor de toekomst heeft hij nog geen strak plan. “Ik ben altijd met andere sporten bezig geweest, maar wat ik echt ga doen weet ik nog niet precies. Ik denk aan tennis, lange afstanden en natuur, zoals trailruns, mountainbiken of een combinatie daarvan. Misschien mezelf ook fysiek uitdagen om één bonk spieren te worden, maar dan moet ik wel al dat lekkere eten laten staan en dat wordt de grootste uitdaging.”
Wel is één ding zeker: hij blijft in het voetbal. “Ik word volgend jaar dus assistent bij het 1ste elftal en zal me ook op andere vlakken blijven inzetten voor de vereniging.”
Tot slot heeft hij nog een duidelijke boodschap voor jonge spelers. “Werk hard en maak plezier. Dan komen de resultaten vanzelf en kun je het zomaar lang volhouden.” En met een knipoog sluit hij af met een quote van Henri van de Braak:
“Je moet doen waar je goed in bent en de rest aan anderen overlaten.”
