Dertien trainers mogen per direct sleutels inleveren… Tot de volgende…

Er was een tijd dat een trainer een seizoen kreeg. Soms twee. Hij mocht bouwen, fouten maken en ergens naartoe werken. Dat proces, het woord alleen al, lijkt inmiddels uit het amateurvoetbal verdwenen.

Ook in Brabant is de trainer steeds vaker een bliksemafleider geworden. Iemand die je kunt aanwijzen als het tegenzit. Iemand die je kunt vervangen zonder dat je echt naar de rest hoeft te kijken.

De afgelopen weken zeggen genoeg. De ene na de andere trainer vertrekt. Altijd “per direct”. Alsof wachten geen optie meer is. Alsof twee extra wedstrijden het verschil maken tussen falen en succes.

Opvallend is vooral hoe willekeurig het soms voelt. Contract verlengd? Een week later kun je alsnog weg zijn. Zelf al aangekondigd dat je vertrekt? Dan kun je blijkbaar beter meteen je sleutels inleveren en vertrekken. Een paar slechte resultaten? Dan is het vertrouwen ineens verdwenen.

En dat is precies het probleem: vertrouwen bestaat nog, maar alleen zolang het goed gaat.

Wat hier gebeurt, is geen toeval meer. Clubs grijpen naar de snelste oplossing die er is. Want een trainer vervangen is makkelijk. Je hoeft niet naar je eigen beleid te kijken, niet naar de selectie, niet naar verwachtingen die misschien niet realistisch zijn.

Maar het lost zelden iets op.

Sterker nog: de onrust wordt alleen maar groter. Spelers krijgen telkens een nieuwe aanpak, nieuwe regels, nieuwe stemmen. Continuïteit verdwijnt. En ongemerkt verschuift de verantwoordelijkheid, want als het misgaat, ligt het toch wel weer bij de trainer.

Het wrange is dat het bijna besmettelijk is geworden. De ene club grijpt in, de volgende volgt. Niemand wil achterblijven. Rust bewaren vraagt lef, en dat lef lijkt steeds schaarser.

Dus blijven we doen wat het makkelijkst is.

We bedanken de trainer.
We wensen hem succes.
En we gaan, per direct, door.

Tot de volgende.

Hieronder de lijst van trainers die in de afgelopen weken hun sleutels in mochten leveren, ieder met het eigen verhaal…