Luc van Dongen (28) uit Werkendam heeft al een flinke voetbalreis achter de rug. De huidige gymdocent op een basisschool begon zijn loopbaan bij UVV’40, maakte stappen via VV Almkerk en GVV Unitas en staat komend seizoen onder de lat bij Baronie. Zijn pad naar het keepersvak verliep echter niet helemaal volgens plan.
“Als kleine jongen begon ik gewoon als veldspeler,” vertelt Luc. “Toen onze keeper een keer ziek werd, ben ik voor één wedstrijd gaan keepen. Dat beviel zo goed dat ik daarna nooit meer uit die goal ben gegaan.” De positie trok hem meteen. “Het sprak me aan dat je op een andere manier belangrijk kunt zijn voor het team, zonder dat je zelf scoort. Het voorkomen van doelpunten gaf me meteen een goed gevoel.”
Bij UVV’40 beleefde hij als jonge keeper een bijzondere periode. Met een hechte en talentvolle groep promoveerde de club in drie jaar tijd twee keer. “We hadden een ongelooflijk gezellig team met heel veel kwaliteit. Iedereen werd omarmd, UVV’40 is echt een familieclub,” blikt hij terug. Een van de meest memorabele momenten kwam in de beslissingswedstrijd tegen Welberg. “Helaas brak ik een week ervoor mijn duim, waardoor ik niet kon spelen. Dat was verschrikkelijk, maar ik heb van begin tot eind meegeleefd. We wonnen uiteindelijk op penalty’s, een onbeschrijflijk mooie wedstrijd.” Na handhaving in de vierde klasse volgde een jaar later opnieuw een kampioenschap. “De platte kar met dat team blijft natuurlijk een fantastisch moment.”
De overstap naar VV Almkerk betekende een nieuwe uitdaging. “Daar lag het tempo ineens een stuk hoger en werd er meer gevraagd van mijn voetballend vermogen. Bovendien was Almkerk een zaterdagclub, terwijl UVV’40 toen nog op zondag speelde. Dat was een hele omschakeling.” Het niveauverschil hielp hem groeien. “Ik leerde vooruit te kijken in wedstrijden en situaties eerder te herkennen. Minder achteraf coachen, meer vooraf sturen, dat heeft me echt gevormd.”
Bij GVV Unitas kreeg Luc opnieuw te maken met tegenslag. Tijdens een schoolkamp brak hij zijn grote teen, waardoor hij de hele voorbereiding miste. “Mentaal was dat heel zwaar. Ik zat elke wedstrijd op de bank terwijl ik weer fit was. Dat was ik totaal niet gewend.” Even overwoog hij zelfs een stap naar een lager niveau. “Ik heb gesprekken gehad met andere clubs om het plezier terug te vinden. Uiteindelijk heb ik mezelf nog één kans gegeven bij Unitas. Kort daarna wisselde de trainer van keeper en stond ik weer in de basis. Achteraf een goede keuze om te blijven.”
De jaren bij Unitas waren sportief gezien wisselvallig. “Het spel was vaak niet slecht, maar scoren en kansen creëren bleef lastig. En we kregen bijna elke wedstrijd wel een of twee goals tegen. Dan wordt het zwaar.” De degradatie deed pijn. “We hadden niet hoeven degraderen, maar het gebeurde toch. Daardoor vertrokken veel spelers. De sfeer in de groep bleef altijd goed, maar de resultaten bleven helaas uit.”
Het eerste contact met Baronie ontstond al eerder. “Vorig jaar was er al interesse, maar ik dacht toen dat we met Unitas op hetzelfde niveau zouden blijven. Bovendien ben ik in oktober vader geworden van een prachtige dochter en wilde ik voor wat zekerheid kiezen.” Toch bleef de interesse wederzijds. “Bij Baronie ken ik al een paar jongens, zoals Joey Lokasi van Unitas en Quinton Eugenia van Almkerk. Dat maakt de stap ook makkelijker.”
De keuze voor Baronie voelt voor hem logisch. “De ambitie van de club spreekt me enorm aan: met veel jongens uit Breda en omgeving een sterk elftal neerzetten. Ik volgde Baronie als kind al en ben hier vaak wedstrijden komen kijken. Het is gewoon een grote, mooie club.”
Grote persoonlijke doelen stelt hij zichzelf nog niet. “Ik heb geleerd eerst te kijken welke rol je binnen een groep krijgt. Wat verwacht de trainer van me in de opbouw, in het coachen, in het voorkomen van goals? Ik wil me blijven ontwikkelen, als speler én als persoon. Hopelijk kunnen de trainer en keeperstrainer me daarbij helpen.”
Over de cultuur bij zijn nieuwe club heeft hij een positief gevoel. “Ik denk dat er bij beide clubs veel van je wordt gevraagd, ook buiten de trainingen om. Het teamgevoel dat ik bij Unitas had, hoop ik bij Baronie ook te vinden, en ik ben ervan overtuigd dat dat gaat lukken.” Hij kijkt uit naar nieuwe prikkels. “Met een jonge trainer verwacht ik nieuwe trainingsvormen. Ik wil blijven leren en sparren met de keeperstrainer. Dat is voor mij de basis om met plezier naar de club te gaan.”
Luc werd in zijn loopbaan door veel mensen beïnvloed. “Elke trainer heeft een aandeel gehad in de keeper die ik nu ben. Daarnaast heb ik enorm veel voetbal gekeken. Ik vind het prachtig om een wereldredding te zien, maar nog mooier vind ik hoe een keeper samen met zijn verdediging kansen voorkomt.” Ook zijn familie speelt een grote rol. “Mijn ouders zijn bij elke wedstrijd. Na afloop praat ik altijd met mijn vader over wat beter kan. Zelfs nu ik het huis uit ben, hebben we het nog vaak over voetbalmomenten op tv of sociale media.”
Wat hij het belangrijkste vindt in keeperstraining? “Dat hangt af van de fase waarin je zit. Mijn techniek gaat niet veel meer veranderen, denk ik. Maar ik leer nu veel over communicatie en positie kiezen. Met de juiste positie kun je al veel tegengoals voorkomen. Het coachen van je laatste linie heeft enorm veel invloed.”
Als hij terugkijkt op zijn carrière tot nu toe, springen meerdere momenten eruit. “Het kampioenschap in de vierde klasse met UVV’40 blijft voor mij een van de mooiste prestaties. Dat was zo’n hecht team en we speelden ook echt goed voetbal.” Ook zijn ontwikkeling als geheel maakt hem trots. “Ik ben van de vijfde klasse naar de derde divisie gegaan. Met tussenstappen, maar toch. Dat vind ik een mooie carrière en ik hoop die bij Baronie op een positieve manier voort te zetten.”
Gefeliciteerd Luc, succes kerel! 💪