De winterstop heeft inmiddels zijn intrede gedaan en terwijl de sneeuw weer voorzichtig naar beneden dwarrelt, is het een mooi moment om samen met de trainers terug te blikken op de eerste seizoenshelft. In deze editie spreken we met Mark Monden, trainer van Sprundel, over prestaties, ontwikkeling en ambities.
Mark kijkt met een genuanceerd maar positief gevoel terug op de eerste helft van het seizoen. “In totaliteit zijn we als staf redelijk te spreken,” begint hij. “We kwamen uit een rommelige voorbereiding, met een selectie die pas eind september echt wedstrijdfit begon te raken. Dat had natuurlijk invloed.” Toch wist Sprundel zich na een teleurstellende openingswedstrijd goed te herstellen. “Daarna volgde een mooie reeks en hebben we laten zien waar we toe in staat zijn.”
In de competitie is er volgens Monden één ploeg die hem het meest heeft verrast. “Coal had ik eerlijk gezegd niet meteen bovenin verwacht, meer in de middenmoot. Maar ze hebben een hele goede ploeg met veel individuele kwaliteiten en dat zie je terug op het veld.”
De verwachtingen aan het begin van het seizoen waren bewust realistisch. “Na een seizoen als vorig jaar moet je dat ook zijn,” legt hij uit. “Tegelijkertijd durven we te zeggen dat we vorig seizoen vaak wat pech hebben gehad. Maar als je niet afhankelijk wilt zijn van geluk of pech, moet je gewoon zelf altijd goed zijn. Niet alleen in fases van de wedstrijd, maar structureel. Ik denk dat we daarin dit seizoen stappen hebben gezet. Dat is teamontwikkeling.”
Een van de grootste krachten van Sprundel dit seizoen ligt volgens Monden in de aanval. “Het grootste contrast met vorig jaar is dat we vanaf de eerste wedstrijd meer scoren. In beslissende momenten waren we vorig seizoen te vaak onmachtig. Nu zie je dat elke aanvaller goals en assists levert. We zijn minder afhankelijk geworden van één of twee spelers, al blijven die natuurlijk nog steeds van enorm belang. Dat geldt bij elke vereniging.”
Toch is er ook ruimte voor verbetering richting de tweede seizoenshelft. “Sommige jongere spelers moeten nog de stap maken van jeugdspeler naar onbetwiste vaste waarde. Ze spelen de ene week een zesje en de volgende week een acht. Dat hoort bij jonge spelers en dat vinden we ook niet erg. Ze móéten fouten maken, als ze er maar van leren en dat doen ze.” Daarnaast zijn er spelers die lang in het tweede elftal hebben gespeeld. “Die maken nu grote stappen op intensiteit, maar hadden gewoon wat langer nodig om daaraan te wennen. Het mooie is dat ze elke vorm van kritische feedback omarmen. Overigens geldt dat voor het hele team.”
Wat betreft ambities is Sprundel duidelijk maar realistisch. “Kwantitatief hebben we als doel gesteld om bij de eerste vijf te eindigen. We staan nu top vier en hebben kans op meer, maar dat betekent niet dat we zomaar even meedoen om de titel. Daar is ontzettend veel voor nodig: grote stappen maken, fit blijven en constant presteren.” De competitie is volgens Monden stevig. “Met ploegen als HOV/DJSCR, DSE, Coal, VVR en WDS ’19, en ook daaronder teams met hun eigen speelwijze en kwaliteiten. Elke wedstrijd moet kloppen.”
Naast de resultaten kijkt de staf ook nadrukkelijk naar de kwaliteit van het teamproces. “We willen alsmaar meer naar elkaar toe groeien. De onderlinge acceptatie en teamgeest worden steeds sterker en dat is minstens zo belangrijk.”
Als hij terugdenkt aan momenten die hem zijn bijgebleven, hoeft dat niet per se één wedstrijd te zijn. “Wat me vooral bijblijft, is hoe we vorig seizoen ondanks dat we vaak net verloren of gelijkspeelden altijd keihard bleven trainen en positief bleven. Dat was frustrerend, maar het zorgde er wel voor dat er nóg scherper werd getraind. Dat zegt veel over de groep.” Toch noemt hij ook twee specifieke wedstrijden: “De hele belangrijke uitwedstrijd tegen DSE van vorig seizoen en de thuiswedstrijd tegen VVR van dit seizoen.”
Het afgelopen jaar was ook voor Monden zelf leerzaam. “Trainer-coach zijn is een veelomvattend vak. Je moet altijd ‘aan’ staan. Vorig seizoen, waarin we vaak net niet waren, heb ik het meeste geleerd. Ik heb voetbal meer leren relativeren. Soms is het echt de binnen of buitenkant van de paal. De scheidslijn tussen winst en verlies kan flinterdun zijn.”
De feestdagen bracht hij zoals vertrouwd door met familie. “Met mijn eigen gezin en met de familie Monden in totaal. We zijn een echte slagersfamilie, dus eerst stonden we allemaal paraat in de keurslagerij. Daarna vierden we met z’n allen kerst, met een voldaan gevoel.”
Tot slot heeft Monden nog een boodschap richting 2026 voor trainers, spelers en voetballiefhebbers in Brabant. “Ik denk niet dat ik trainers die al veel langer in het vak zitten iets hoef mee te geven, maar ik geloof er sterk in dat je meer leert van andere trainers dan uit een boek of cursus. Laatst was ik bij een bijscholing van Kloetinge-trainer Rogier Veenstra, dat was echt inspirerend. Of samen met John Taks naar Almelo rijden voor een VVON-cursus en eindeloos over voetbal praten dáár leer je uiteindelijk het meest van.”
