Tom Wertenbroek is dertig jaar, woont in Maren-Kessel en is al zijn hele voetballeven verbonden aan één club. “Bij mij telt maar één club,” zegt hij. “En dat is de club uit ons eigen dorp: S.V. Maaskantseboys.” In het dagelijks leven is hij docent op het Omnia College in Gorinchem. Buiten school en voetbal om is hij druk bezig met de bouw van zijn eigen huis en speelt hij een actieve rol binnen het verenigingsleven. “Samen met Gerard Steenbruggen ben ik nu anderhalf jaar voorzitter van de club. Dat kost tijd, maar het is mooi om op deze manier iets terug te doen.”
Zijn voetbalverhaal begint, zoals bij zoveel dorpsspelers, al op jonge leeftijd. “Ik ben van kleins af aan bij Maaskantse Boys begonnen. Tot mijn achttiende speelde ik in de spits, maar ik had vrij snel door dat ik met mijn voetballende kwaliteiten het eerste elftal niet zou halen.” Die conclusie leidde tot een opvallende switch. “Sindsdien ben ik keeper. En toen is het me wél gelukt om in het eerste elftal te spelen. Dat doe ik inmiddels al een dikke tien jaar.” Hoogtepunten zijn er genoeg geweest. “Het kampioenschap in de A-jeugd en met het eerste elftal nacompetitie spelen onder leiding van Maurizio Atzeni springen eruit.” Tegelijkertijd kent zijn loopbaan ook een keerzijde. “Ik ben blessuregevoelig door een slechte knie. Het dieptepunt was uit bij Ophemert, waar ik bij een onschuldige uittrap in het ziekenhuis belandde. Dat zet alles wel even in perspectief.”
Echte voorbeelden als speler heeft hij nooit gehad. “Niet echt,” zegt Tom. “Maar als ik toch iemand moet noemen, dan is dat Justin Bijlow. Vooral omdat ik me herken in het blessureleed.” Over het huidige seizoen is hij positief. “We staan op een mooie tweede plek, dus we doen volop mee voor een plaats in de nacompetitie richting de vierde klasse.” Tegelijkertijd blijft hij kritisch op zichzelf. “Persoonlijk zou ik iets vaker de nul willen houden, maar dat hoort erbij.”
Vooruitkijkend is zijn wens duidelijk. “Ik hoop dat we kunnen promoveren.” Rituelen rond wedstrijden heeft hij niet. “Nooit gehad,” zegt hij. De muziek in de kleedkamer laat hij graag aan een ander over. “Dat is meestal wat onze linksback Dani Eveleens aanzet. Lekker opzwepend. En na een overwinning mogen de Nederlandstalige hits aan.” Humor ontbreekt ook niet binnen de selectie. “Dat is eigenlijk te veel om op te noemen, zeker als je Steven van Schijndel in je team hebt.” Zijn persoonlijke ambitie is daarmee helder en nuchter tegelijk. “Fit blijven dit seizoen en met het team een plek in de nacompetitie pakken, onder leiding van onze trainer Bas van Zeelst.”
