Terug!! Dagboek van het herstel kruisbandoperatie Pim Goossens (Deel 6)

Daar zijn we dan, deel 6 en meteen ook het laatste hoofdstuk van mijn revalidatiedagboek. Na ruim een jaar kan ik zeggen dat het grootste deel van mijn revalidatie erop zit. Dit dagboek voelt als een bijzonder aandenken, iets wat ik ongetwijfeld nog vaak zal teruglezen. Inmiddels ben ik een jaar en twee weken verder na mijn operatie en het gaat goed met me. De afgelopen periode stonden volledig in het teken van de laatste stappen richting mijn terugkeer op het voetbalveld. En ja, ik voetbal weer – en wat is dat een heerlijk gevoel.

De afgelopen week had ik mijn laatste twee afspraken bij de fysiotherapeut. Dat voelde gek. Een jaar lang werk je intensief samen, bouw je een band op, en ineens valt dat weg. Toch is het mooi dat mijn fysiotherapeut nog eens langs komt om een wedstrijd te bekijken. Vanaf volgende week ga ik zelfstandig verder met krachttraining, twee keer per week in de gym op mijn werk. Dit is nodig om mijn lichaam te blijven onderhouden en sterker te maken. De vorige keer vond ik het lastig om dit vol te houden zodra ik weer volledig meedeed met voetbal en andere hobby’s, maar ik weet hoe belangrijk het is. Daarom wil ik het dit keer gestructureerd aanpakken en hopelijk lukt het me om dat vast te houden.

Op dit moment voel ik me sterk, zowel fysiek als mentaal. Dat vertrouwen heb ik opgebouwd door weer wedstrijden te spelen en trainingen volledig mee te doen. Anderhalve maand ben ik nu terug op het veld en dat gaat goed. De winterstop was voor mij een belangrijk ijkpunt: ik wilde vóór die periode mijn rentree al maken, zodat ik daarna weer voluit kon gaan. Dat is gelukt. Ik heb minuten gemaakt, mezelf laten zien en mijn knie heeft het allemaal doorstaan. Dat geeft vertrouwen en motiveert om door te blijven gaan.

Sinds begin oktober trainde ik weer volledig mee met het eerste elftal. In overleg met mijn fysiotherapeut en de staf van Achilles Veen werd er een duidelijk plan opgesteld voor mijn opbouw. Dat gaf rust. Mijn eerste officiële minuten maakte ik bij het tweede elftal, waar ik begon met een helft spelen. Dat was prachtig, maar ook spannend. De gezonde spanning voor zo’n wedstrijd voelde bijna komisch, maar alles ging goed en dat gaf groen licht om verder op te bouwen. In de weken daarna speelde ik steeds meer minuten, tot zelfs een hele wedstrijd. Die geleidelijke opbouw werkte voor mij perfect en was bewust gekozen, ondanks alle externe factoren die zo’n plan kunnen beïnvloeden. Juist daarom is het belangrijk om vast te houden aan wat voor jou goed voelt.
Na vier weken bij het tweede, waarin ik vertrouwen opdeed en zelfs weer doelpunten maakte, was het moment daar: mijn rentree bij het eerste elftal. Uit bij Juliana ’31 stond ik meteen in de basis. Dat gaf extra motivatie om mezelf te bewijzen. Ik genoot intens van die wedstrijd, waarin ik ook twee keer scoorde. De ontlading na mijn eerste doelpunt voor het eerste elftal was enorm. Dit was waarvoor ik het hele jaar had gevochten. Het moment dat je scoort, juicht en dat samen met je team beleeft, is onbetaalbaar. Na afloop kwamen emoties los. Mijn vader was speciaal afgereisd om erbij te zijn en het was bijzonder om hem na de wedstrijd te kunnen omhelzen. Ook teamgenoten en supporters kwamen me feliciteren. In de kleedkamer volgde een groot applaus en flink wat geplaag. Dat zijn momenten die ik nooit meer vergeet.

Mijn motivatie haalde ik vooral uit het simpele feit dat ik weer op het veld stond en kon genieten van het spel. Dat gevoel had ik gemist en wist ik nog van mijn vorige rentree. Doelpunten maken hielp daarbij natuurlijk ook – als spits leef je daarvoor. Richting de winterstop kwam daar nog een extra motivatie bij: met het eerste elftal bovenaan staan en samen toewerken naar iets moois.

Hoewel de begeleiding vanuit de fysiotherapie nu is afgerond, ben ik zeker nog niet klaar met revalideren. Mijn aangedane been is nog niet zo sterk als het andere, dus krachttraining blijft noodzakelijk. Dat ga ik zelfstandig voortzetten, met full-body trainingen en extra focus op mijn benen.

Als ik terugkijk op de doelen die ik mezelf had gesteld, ben ik tevreden. Na mijn eerste kruisbandblessure begon mijn rentree in de tiende maand, wat ik nu opnieuw als richtlijn had genomen. Uiteindelijk werd dat de elfde maand, en achteraf voelde dat beter. Doelen stellen helpt om gemotiveerd te blijven, maar koste wat kost vasthouden kan gevaarlijk zijn. Zeker na een tweede blessure is het soms verstandiger om iets meer tijd te nemen.

De steun van de mensen om me heen is in dit hele proces onmisbaar geweest. Mijn vriendin, familie, vrienden, fysiotherapeuten en team hebben allemaal op hun eigen manier bijgedragen. Door goede gesprekken, afleiding, kritische noten of simpelweg steun te bieden, hielden zij me mentaal sterk. En als je dan uiteindelijk weer terug bent, voel je die steun des te meer.

Revalideren draait niet alleen om fysieke inspanning, maar ook om mentale ondersteuning. Natuurlijk moet je hard werken om kracht en coördinatie terug te krijgen, maar het mentale aspect is minstens zo belangrijk. Positief blijven denken, jezelf doelen voorhouden en het zien als een kans om sterker terug te komen, hebben mij enorm geholpen. De ondersteuning van mijn orthopedisch manueel therapeut speelde hierin een grote rol. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal bood hij houvast. Het kunnen bespreken van twijfels en gevoelens gaf vertrouwen en duidelijkheid. Die combinatie van praktische en mentale begeleiding zou ik iedere revalidant aanraden.

Tot slot wil ik meegeven: als je na een zware blessure groen licht krijgt en je voelt dat je er nog voor wilt gaan, doe dat dan. De sport beoefenen waar je van houdt is één van de mooiste dingen die er is. Geef dat niet zomaar op en ga voor de beste versie van jezelf.

Ik wil VoetbalBrabant bedanken voor het platform dat ik met dit dagboek heb gekregen. Voor mezelf is het waardevol om dit terug te lezen en hopelijk helpt het andere sporters in hun eigen revalidatieproces. Bedankt en tot op de voetbalvelden!