Putje en Smally blikken terug op TAC/BWB: Barakken, bingo en blijvende vriendschap

Toen Wenzel van der Put op 23-jarige leeftijd voor het eerst het sportpark van TAC/BWB binnenstapte, waren de kleedkamers nog barakken en stond de kantine half in de steigers. Het maakte niet uit. Al bij binnenkomst voelde hij dat het goed zat. “Ik hoorde meteen van alle kanten: ‘Hé Putje!’,” vertelt hij. “Ik dacht: ja, dit is mijn club.”
Het was Jan van Mechelen, de man die met zijn bingo’s de club overeind hield, die hem binnenhaalde. Jan zat bij Wenzels ouders thuis aan tafel en sprak hem rechtstreeks aan. Er werd niet over geld onderhandeld, niet over voorwaarden. “Jan vroeg niet eens wat ik wilde hebben,” zegt Wenzel. “Ik zei: ‘Ik doe het voor het voetbal.’ Binnen vijf minuten was het rond.” Jan was samen met zijn vrouw Gusta het kloppend hart van TAC. Zij deden de bingo’s, regelden randzaken, trokken mensen naar de club en waren voor velen een tweede familie. “Bij Jan en Gusta zat altijd warmte,” zegt Wenzel. “Zij waren TAC.”

Een paar jaar later kwam Cemal “Smally” Yilmaz erbij, een speler met een cv vol omwegen: Twee jaar Dessel Sport, daarna Schoten, de chaos van het Bosman-arrest, een halfjaar conditie opbouwen bij VOAB, overschrijvingsproblemen die uiteindelijk met een vrijstelling opgelost werd. En een kampioenschap bij WSC. Toch hield één belofte stand: hij zou ooit terugkeren naar TAC.

“Ik had dat Jan beloofd,” vertelt Smally. “Toen WSC financieel terug moest, dacht ik: nú. Ik belde Jos, zijn zoon, en zei dat ik kwam. Jan had ons spijtig het leven al verlaten. En dat ik Imdat Solmaz meenam.” Zijn introductie in de selectie was typisch hem: “Ik ben Cemal Yilmaz… maar jullie kennen me toch al.” De hele bestuurskamer lag dubbel. Op het veld voelde iedereen onmiddellijk dat de ploeg iets bijzonders had. De manier waarop het elftal bewoog, speelde, combineerde, het was alsof de posities in elkaar klikten. “Van de keeper naar mij, van mij naar Smal, van Smal naar Imdat,” zegt Wenzel. “Vier keer raken, en we stonden al twintig meter voor de goal.” Smally ziet het nog helder voor zich: “We hadden gasten die niet eens doorhadden hoe goed ze waren. Maar dat haalden wij eruit.”

De competitie zat vol herkenbare Tilburgse affiches: RKTVV, LONGA, NOAD, clubs die inmiddels deels verdwenen zijn, maar toen de ziel van het lokale voetbal vormden. De duels waren intens, fel en soms ronduit fiks. “Iedereen wilde van TAC winnen,” zegt Smally. “Maar na afloop stond de kantine overal vol. Dat was het mooie.”
Daar hoorde ook humor bij. Bijvoorbeeld toen Robert Paulissen tijdens een wedstrijdbespreking hoorde dat hij “er niet in stond” en dacht dat hij niet zou spelen. Bij aankomst in de kleedkamer van VOAB was Robert niet aanwezig en liet de ploeg verbaasd achter in de kleedkamer. Pas na een telefoontje was duidelijk dat hij alles verkeerd had begrepen.

De thuiswedstrijd tegen EBOH was van een heel ander kaliber. Het duel ontspoorde volledig nadat Wenzel de bal zuiver veroverde en in het passeren een kopstoot kreeg die zijn wenkbrauw openspleet. “Het bloed liep meteen over mijn gezicht,” vertelt hij. De dader rende het veld af, achtervolgd door anderen. Hij sprong over reclameborden en vluchtte de wijk in, waar hij bij omwonenden aanbelde om zijn vader te bellen. Een half jaar later volgde een explosieve return in Dordrecht. “Hun spits zocht Robert vanaf de aftrap op,” herinnert Smally zich. Ik stond met mijn broertje langs de kant. “Trap op z’n voet, ruzie, je voelde meteen dat we die dag niks gingen winnen.”

Toch overheerst in hun herinnering vooral de warmte van de club. In het tweede elftal stonden jongens die structureel bleven kijken bij het eerste, soms zelfs meegingen naar uitwedstrijden. Jan en zijn vrouw stonden klaar voor de club, Anita van Mechelen deed jarenlang de was voor de selectie, en bingo-avonden waren verplichte teamuitjes waar niemand bezwaar tegen had. “TAC was klein, maar warm,” zegt Wenzel. “Je kende iedereen.” Zelfs de clubavonden waren na de training erg gezellig om lang te blijven hangen.
Het kampioenschap werd een hoogtepunt, maar ook een moment met een rand van verdriet. Jan van Mechelen maakte het zelf niet meer mee. “Dat doet nog steeds pijn,” zegt Smally. “We deden het voor hem.” De selectie liet speciale shirts drukken met Jan’s foto, als eerbetoon tijdens de communie van zijn kleindochter. Dat feest verliep voor Smally iets anders dan gepland. Hij had zichzelf getrakteerd op champagne en sigaren. “Ze zeiden nog: ‘Doe dat nou niet,’” vertelt Wenzel, “maar hij ging toch door.” Smally lacht: “Ja, en toen werd ik er ziek van.” Het werd zwart voor zijn ogen nog voordat hij de bus in ging, werd door ploeggenoten thuis afgezet en mistte het hele familiefeest. Later die avond werd hij wakker en wilde alsnog naar de Communie, maar hij werd wijselijk tegengehouden door zijn vrouw Yvonne. Maar het eerbetoon zelf, dat kwam aan.

Vandaag, jaren later, is de vriendschap tussen Wenzel en Smally nog altijd onveranderd sterk. Ze spreken elkaar, zien elkaar, en voelen dat dat ene seizoen meer heeft achtergelaten dan een kampioensschaal. “Het mooiste dat ik eraan heb overgehouden,” zegt Wenzel, “is vriendschap.” Smally knikt. “Dat was TAC. Je werd opgenomen, en dat bleef zo. Sommige dingen verdwijnen nooit.”