Nu de eerste seizoenshelft erop zit en de winterstop is begonnen, blikt VoetbalBrabant terug met trainers uit de regio. Ditmaal spraken we met Vrederust-trainer Monaim Elbousaksaki, die met zijn ploeg als promovendus een opvallend sterke eerste seizoenshelft doormaakt.
Voor Vrederust was het bij aanvang van het seizoen duidelijk wat de eerste doelstelling moest zijn. “Als promovendus wil je maar één ding en dat is zo snel mogelijk jezelf veilig spelen voor lijfsbehoud,” geeft Elbousaksaki aan. De start van de competitie verliep stroef. “We voetbalden niet onaardig, maar details waren vaak beslissend.” Naarmate het seizoen vorderde, werd het elftal stabieler en consistenter. Dat resulteert in een knappe vierde plaats bij het ingaan van de winterstop. “Voor ons een hele goede eerste seizoenshelft. Het mooiste moment was by far de thuisoverwinning op Halsteren.”
In de titelstrijd ziet Elbousaksaki vooral twee ploegen eruit springen. “Bruse Boys en MOC’17 laten wekelijks zien waarom zij in een titelrace zijn verwikkeld. Zij hebben spelers van buiten categorie en goede trainers voor de groep staan.” Hij verwacht een spannende strijd tussen die teams. “Wij gaan uiteraard ons huid zo duur mogelijk verkopen tegen ze.”
Het is het eerste seizoen van Elbousaksaki als hoofdtrainer bij Vrederust. Vooraf had hij vertrouwen in de selectie, maar toch was hij op sommige punten aangenaam verrast. “Ik wist dat we een goede selectie hadden, maar het verbaast me wel dat je als kleinste vereniging van de competitie zo’n brede selectie hebt weten samen te stellen. Hulde aan onze technische commissie.” Die breedte betaalt zich uit. “Als spelers wegvallen, wordt dat nu makkelijk opgevangen en dat is als trainer prettig werken.”
De grootste kracht van zijn team ziet hij vooral in de mentaliteit. “De beleving, energie en de eenheid. Het is een hechte groep.” Nieuwe spelers hebben zich volgens hem snel aangepast. “Ze zijn geweldig opgevangen en je merkt dat ze tijdens wedstrijden extra hard voor elkaar werken. Daar kan ik alleen maar van genieten.”
Toch is er nog genoeg ruimte voor verbetering richting de tweede seizoenshelft. “Op heel veel punten,” stelt hij nuchter. “We hebben ervoor gezorgd dat we eerst stabiel werden. Nu combineren we dat met goed voetbal en is het zaak om aan de details te werken, zowel in het aanvallen als in het verdedigen.”
De ambities blijven realistisch. “We willen ons zo snel mogelijk veilig spelen.” In een competitie waarin alles dicht bij elkaar ligt, kan één resultaat grote gevolgen hebben. “Een overwinning kan je één of twee plekken laten stijgen, bij verlies is het andersom. Daarom ben ik blij dat we een goede serie hebben neergezet en vertrouwen hebben getankt.”
Een wedstrijd die hem dit jaar het meest is bijgebleven, is opvallend genoeg geen overwinning. “MOC’17 uit. We verloren daar kansloos met 6-1, maar het was wel een wake-up call.” Sindsdien ziet hij zijn ploeg groeien. “We spelen bij vlagen echt goed voetbal, het team staat goed en je ziet spelers met de week beter worden.”
Ook persoonlijk heeft Elbousaksaki het nodige geleerd. “Zolang je plezier hebt in het trainersvak, maakt het niet uit of je wint of verliest. Uiteindelijk is dit vak een hobby.” Voor hem zit de sleutel in uitdaging en plezier. “Momenteel is het heel fijn om trainer te zijn van Vrederust. Niet alleen de resultaten zijn goed, we hebben ook een zeer goede selectie.”
De feestdagen brengt hij rustig door. “Gewoon thuis, burgerlijk,” zegt hij lachend. “Ik ben geen feestbeest. Met mijn gezin en familie lekker eten en samen genieten.”
Tot slot heeft hij nog een boodschap voor het nieuwe jaar. “Brabanders, ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en een gezond, liefdevol en zeker sportief 2026!”
