Tonie Snoeren ademt SAB. Al vanaf zijn vijfde levensjaar loopt hij op sportpark Ruitersbos rond, eerst als talentvolle linksbuiten, later als goalgetter en aanvoerder, en tegenwoordig als hoofdtrainer van de club waar zijn hart ligt. “Ik ben geboren en getogen in Breda,” vertelt hij. “Gelukkig getrouwd en vader van mijn fantastische zoon Savi van dertien. In het dagelijks leven werk ik als assistent-site manager bij een gritfabriek in Dordrecht. En als ik niet met voetbal bezig ben, geniet ik van het leven als echte Bourgondiër samen met mijn gezin, goed eten, gezelligheid. Dat is voor mij het mooiste wat er is.”
Naast het voetbal heeft Snoeren altijd een brede sportinteresse gehad. Jarenlang gooide hij pijltjes in het dartteam The Challengers, waarmee hij zelfs de Eredivisie in West-Brabant bereikte. “Maar toen ik hoofdtrainer van SAB werd, moest ik stoppen. Er bleef simpelweg geen tijd meer over. Al mis ik het soms, het trainen van mijn ploeg en het volgen van mijn zoon maken dat ruimschoots goed.”
Zijn voetbalverhaal begint bij SAB, waar hij als kleine jongen zijn eerste bal raakte. “Ik heb alle jeugdelftallen doorlopen, destijds allemaal op Hoofdklasse niveau, het hoogste amateurniveau. Op mijn vijftiende maakte ik mijn debuut in het eerste elftal, uit tegen Raamsdonk. We speelden voor lijfsbehoud en ik mocht invallen in de spits. De eerste bal die ik kreeg, ging erin. Dat was een moment dat ik nooit zal vergeten.”
Wat volgde was een lange en succesvolle periode in het eerste elftal. Vooral het seizoen waarin SAB promoveerde naar de vierde klasse onder trainer Harry van den Heuvel staat in zijn geheugen gegrift. “Ik scoorde dat seizoen 32 doelpunten, dat was een persoonlijk hoogtepunt. Maar ook de promotie naar de derde klasse onder Jack Beusenberg was bijzonder. Ik was aanvoerder van een hechte, sterke groep en we werden overtuigend kampioen. Zonde dat dat team daarna uit elkaar viel. We stonden zes punten los in de derde klasse en werden uiteindelijk nog vijfde, maar dat seizoen voelde toch speciaal.”
Na uitstapjes naar Unitas ’30 en het Belgische Meer bleef SAB trekken. “Hoewel ik daar goed speelde, bleef ik SAB missen. Mijn club, mijn mensen. Uiteindelijk ben ik teruggekeerd, kort na een degradatie, om nog één seizoen te helpen.” Daarna hing hij zijn schoenen tijdelijk aan de wilgen, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. “Zeven jaar later kwam ik oude bekenden tegen in de stad. Ze haalden me over om weer te gaan voetballen. En ja hoor, daar stond ik weer terug op het veld bij SAB. Uiteindelijk heb ik nog vijf seizoenen gespeeld, tot anderhalf seizoen geleden.”
Toen kwam de volgende stap: trainer worden van zijn cluppie. “In het begin was het wennen,” zegt hij met een glimlach. “Er komt zóveel bij kijken. Maar inmiddels heb ik mijn draai gevonden. Ik voel me goed in deze rol en geniet van de groep.” Inspiratie haalde hij uit zijn eigen trainersverleden. “Jack Beusenberg was een fantastische coach. Wij waren jongens met een grote mond, maar bij hem trainde iedereen keihard en met respect. Hij hield ons met beide voeten op de grond. En Martijn Malinka, mijn begeleider tijdens mijn trainersopleiding, heeft me veel vrijheid gegeven om mijn eigen ideeën te ontwikkelen. Daar ben ik hem dankbaar voor.”
Zijn voetbalfilosofie is duidelijk: aanvallend, gepassioneerd, met lef. “Ik hou van trainers die leven voor het spel Pep Guardiola, Johan Cruijff, maar ook Diego Simeone met zijn vuur en emotie. Dat inspireert me. Voetbal moet passie uitstralen.”
Over het huidige seizoen is Snoeren realistisch. “De beker ging goed, maar in de competitie hadden we een lastige start. Eén punt uit vier duels, dat deed even pijn. Gelukkig hebben we de laatste twee wedstrijden gewonnen en raken we als groep steeds completer. Als we fit blijven en leren van onze fouten, kunnen we nog meedoen om de bovenste plaatsen. Voor nu is de top vijf een mooi doel.”
Toch kijkt hij verder dan dit seizoen. “Mijn droom is om met SAB te promoveren naar de vierde klasse. Daarna wil ik mijn UEFA B-diploma halen en op zo hoog mogelijk niveau trainen. Maar het belangrijkste is dat ik plezier houd in wat ik doe en dat de club groeit.”
Hij sluit af met een glimlach. “Bedankt voor het interview, en veel succes met de site.
Wie Tonie Snoeren spreekt, hoort het meteen: hier praat geen passant, maar een man die SAB in zijn hart draagt. Van jeugdspeler tot aanvoerder, van spits tot trainer hij is en blijft een SAB’er in hart en nieren.
