Op de weg terug, dagboek van het herstel kruisbandoperatie
Deel 5 alweer. Acht maanden en vijf dagen onderweg. 
Elke keer opnieuw vind ik het lastig om precies te omschrijven hoe het met me gaat, omdat ik in dit dagboek vooral terugblik op de afgelopen periode. Er zijn zeker goede momenten geweest, zowel fysiek als mentaal, maar ook mindere. Op dit moment gaat het gelukkig goed met me. Als docent geniet ik van een heerlijke zomervakantie van zes weken. Ik ben twee keer een week weggeweest, het weer is prachtig en ik heb genoeg tijd gehad om door te trainen bij de fysio. Ondertussen zitten we met Achilles Veen alweer in de derde week van de voorbereiding. Genoeg te doen dus!
De revalidatie verloopt in grote lijnen goed, al zitten er om de week mindere dagen tussen. We zijn nu aangekomen in de laatste fase richting het echte duelleren. Dat betekent dat ik veel bezig ben met korte, snelle richtingsveranderingen, éénbenige sprongen, accelereren en stevige krachttraining. Op de club werk ik daarnaast aan conditionele prikkels, duur- en intervaltrainingen en balvaardigheid met passing en dribbelen. Het is een afwisselend programma, maar dat maakt het juist leuk en motiverend.
De grootste obstakels lagen de afgelopen tijd vooral op mentaal vlak. Toen de zomerstop begon en de anderen vakantie hadden, moest ik blijven doortrainen. Drie à vier keer per week, weer of geen weer. De motivatie vinden was soms lastig en ik moest mezelf regelmatig streng toespreken om door te zetten. Gelukkig gaf elke training achteraf dat voldane gevoel, waardoor ik gemotiveerd bleef. Daarbij ben ik mijn fysio Tim van den Hooff en onze hersteltrainer Sven Janssen veel dank verschuldigd. Zij pushen me telkens tot het uiterste, en dat heb ik echt nodig. Wat nu moeilijk is, is dat mijn geduld op de proef wordt gesteld. De voorbereiding is begonnen, er staat een nieuw team klaar, maar ik kan nog niet volledig meedraaien. Dat frustreert. Toch ben ik trots op mijn doorzettingsvermogen. Ik houd niet van opgeven en merk dat ik fysiek sterker ben dan ooit. Dat wil ik de komende tijd naar 100% brengen.
Over het geheel genomen ben ik tevreden met hoe het gaat: de revalidatie vordert, het schooljaar is goed afgesloten en ik geniet van mijn vakantie. Ook leuk is dat ik al andere sporten heb kunnen doen, soms op lagere intensiteit. Vooral golf speel ik veel, maar ik heb ook alweer een paar keer getennist, gebeachvolleybald en voetvolley gespeeld. Dat geeft mijn sportieve leven een mooie boost.
Toch was de start van het nieuwe seizoen zwaar. Ik had gehoopt er meteen bij te kunnen zijn, maar dat bleek nog te vroeg. Inmiddels doe ik mee met de warming-up, de conditionele onderdelen zonder bal en passing met de groep. Bij duels werk ik nog mijn eigen programma af, vaak samen met andere geblesseerde spelers. Mijn grootste doel is simpel maar allesbepalend: zonder zorgen en volledig fit weer op het veld staan, samen met 22 anderen, en minuten maken. Ik wil me niet meer druk hoeven maken om mijn knie, maar gewoon om de tegenstander, de bal en natuurlijk waarom ik nog niet gescoord heb. Zonder zorgen kunnen sporten, dát is waar het om draait.
De eerste keer dat ik weer voetbalschoenen aantrok, was nog aan het eind van het vorige seizoen. Alleen voor loopwerk, maar teamgenoten merkten het direct op. De opmerkingen vlogen me om de oren: “Kijk nou, hij doet weer mee!” of “Die kicksen heb jij toch niet nodig, jij doet alles met dat kale koppie van je!” Dat soort geouwehoer is goud waard! Juist dat mis je enorm tijdens een lange blessure. Het laat zien hoe belangrijk het is om, zodra het kan, weer kleine dingen mee te pakken op de club. Dan blijf je onderdeel van de groep.
Voor anderen die een VKB-traject starten of middenin hun revalidatie zitten, heb ik een paar tips. Zoek contact met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt, want uit persoonlijke gesprekken haal je vaak veel nuttige informatie. Zorg daarnaast voor een goede samenwerking tussen jou, je fysiotherapeut en de hersteltrainer van je club. Goede communicatie voorkomt misverstanden en zorgt dat trainingen goed op elkaar afgestemd zijn. En misschien wel het belangrijkste: geef niet te snel op. Als de experts aangeven dat het kan, blijf dan vechten voor je sport en je dromen. Het is zonde om op jonge leeftijd je passie los te laten, terwijl je nog de kans hebt om sterker terug te komen. Al die andere dingen in het leven kunnen later nog. Nu is het tijd om ervoor te gaan.
