Lars Jansens is 35 jaar, woont in Dongen met zijn partner Marjolein en hun twee kinderen, Morris en Lenthe. In het dagelijks leven is hij werkzaam als (sport)fysiotherapeut, maar zijn hart ligt nog altijd bij het voetbal. “Als ik niet met mijn gezin ben, dan ben ik meestal met voetbal bezig,” zegt hij met een glimlach. “Dat is al sinds mijn jeugd zo en dat zal waarschijnlijk ook niet meer veranderen.”
Jansens heeft bijna zijn hele leven gespeeld voor vv Dongen. Hij doorliep de volledige jeugdopleiding en sloot aan bij het eerste elftal, tot hij uiteindelijk de overstap maakte naar vv Oosterhout voor meer speeltijd. “Bij Dongen zag ik op een gegeven moment weinig perspectief om minuten te maken,” blikt hij terug. “Na een seizoen keerde ik echter terug en besloot ik mijn spelerscarrière relatief vroeg te beëindigen.”
Op het veld was hij doorgaans centraal achterin te vinden, al maakte hij af en toe een uitstapje naar het middenveld. Sportief gezien kende hij hoogtepunten, zoals het seizoen 2009/2010 waarin Dongen niet alleen kampioen werd in de eerste klasse, maar ook de regionale én landelijke beker won. “Een uniek jaar, dat ik me altijd zal blijven herinneren.”
Maar het leven op en rond het veld bracht ook diepe dalen. “Het heftigste moment was toen we een teamgenoot verloren na een uitje met de selectie,” vertelt Jansens ingetogen. “Zo’n gebeurtenis overschaduwt alle sportieve prestaties. De verbondenheid die toen ontstond binnen het team en de club was bijzonder – maar ik hoop dat nooit meer mee te maken.”
Na zijn spelersloopbaan rolde Jansens het trainersvak in. Hij begon in de jeugd van vv Dongen, trainde achtereenvolgens de D1, C1/JO15, JO17, O23-1, de zaterdagselectie en was afgelopen seizoen assistent-trainer van Dongen Zondag 1. “Ik heb daar ook mijn VC4-diploma gehaald. Elke stap gaf me weer nieuwe inzichten, en ik heb het geluk gehad met veel talentvolle teams te werken.”
Hoogtepunten genoeg: “Het kampioenschap met O23-1 en de promotie naar de eerste divisie was prachtig. Veel van die jongens maakten later de stap naar het eerste elftal – daar doe je het voor.” Ook het kampioenschap met Zaterdag 1 en het succesvolle slot van afgelopen seizoen bij Dongen 1 noemt hij met trots. “We vochten tegen degradatie, maar wisten ons direct te handhaven én pakten de beker. Dat was een enorme beloning voor het harde werk van de hele groep.”
Op trainersgebied kijkt Jansens met bewondering naar Arne Slot. “Niet alleen vanwege zijn prestaties, maar vooral hoe hij zijn visie overbrengt. Datzelfde zie je bij jonge trainers als Ruben den Uijl en Paul Simonis. Ze bewijzen dat je geen grote naam hoeft te zijn om op hoog niveau te presteren.” In het amateurvoetbal noemt hij Marcel van der Sloot als grote invloed: “Ik heb veel van hem geleerd. De manier waarop hij zijn speelwijze vertaalt naar trainingen en wedstrijden, is echt inspirerend.”
Voor komend seizoen begint Jansens aan een nieuw hoofdstuk bij vv Rijen. “Ik had bij Dongen vrijwel elk team wel gehad, dus het was tijd voor een frisse uitdaging. Rijen sprak me meteen aan: een mooie club, met een goed complex en een duidelijke visie die past bij hoe ik zelf naar voetbal kijk.”
Zijn verwachtingen zijn nuchter maar ambitieus. “De tweede klasse is de laatste jaren echt een mooie, spannende competitie gebleken. Ik hoop dat we als team attractief voetbal kunnen laten zien en dat mensen met plezier naar ons komen kijken.”
Rituelen heeft hij niet echt. “Ik wil gewoon goed voorbereid zijn. Als alles klopt, kan ik ontspannen naar de wedstrijd toeleven. Op wedstrijddagen mag het van mij stil zijn, maar na de wedstrijd geniet ik net zo goed van een Nederlandstalige meezinger uit de kleedkamer.”
Op de vraag naar zijn persoonlijke ambitie is Jansens helder: “Ik wil vooral met plezier en toewijding aan de slag bij deze club, mezelf verder ontwikkelen en samen met het team stappen maken. Presteren en groeien gaan hand in hand als de sfeer goed is. En plezier is daarin de basis van alles.”
Tot slot wil hij nog een compliment maken richting het platform Voetbal Brabant. “Het is mooi dat er zo’n medium bestaat dat het amateurvoetbal in de regio serieus neemt. Ik lees het graag, en het verbindt mensen met dezelfde passie.”
