Maarten de Bruijne is 37 jaar oud, getrouwd met Kirsten en trotse vader van dochters Moon en Vive. In het dagelijks leven werkt hij als marketingmanager bij Biemans Trophy Products, maar zijn hart klopt vooral voor het voetbal. “Naast mijn rol als trainer van GDC 1, train ik ook het team van mijn dochter Moon bij Sleeuwijk JO7. En in de rustige maanden stap ik graag op de wielrenfiets of trek ik mijn zaalvoetbalschoenen weer aan voor een potje met oude jeugdvrienden van vv Sleeuwijk.”
De Bruijne heeft zelf een rijke voetbalgeschiedenis. Hij speelde jarenlang bij vv Sleeuwijk en had tussendoor een periode bij vv Altena. “Ik speelde meestal op tien, maar heb ook vaak als spits of verdedigende middenvelder gestaan. Mijn mooiste momenten? De promotie naar de tweede klasse in 2010 was er één om nooit te vergeten. We stonden met 3-0 achter bij TSVV Merlijn en wonnen alsnog met 3-4. Ik scoorde de aansluitingstreffer voor rust en de winnende in de 90e minuut. Onvergetelijk.” Ook kampioenschappen met Altena in 2015 en Sleeuwijk in 2019 staan in zijn geheugen gegrift. “Die laatste goal in mijn laatste wedstrijd, de 3-1, was echt een droomafsluiting van mijn actieve carrière.”
Maar het ging niet altijd over rozen. Degradatie in 2011 en het missen van promotie in 2009 waren sportieve tegenvallers. En de enkelbreuk die hij opliep in 2017 tegen zijn oude club Altena maakte een vroegtijdig einde aan zijn voetballoopbaan. “Ondanks een geslaagde operatie kon ik het niet meer brengen zoals ik wilde.” Ook de zware blessures van teamgenoten, zoals bij Menno Victoria vlak voor een kampioenswedstrijd, laten littekens achter.
Als trainer is hij inmiddels aardig doorgegroeid. Hij begon al op zijn zestiende bij de jeugd van Sleeuwijk, was actief bij Unitas en Altena, keerde terug naar Sleeuwijk, en kwam via het tweede elftal bij het vlaggenschip van VVAC terecht. Sinds vorig seizoen is hij hoofdtrainer bij GDC. “Het kampioenschap in 2024 bij VVAC was voor mij als trainer tot nu toe het absolute hoogtepunt. Al had dat succes ook een randje, want het kwam pas nadat we een jaar eerder via de nacompetitie promotie nét misliepen.”
Bij GDC beleefde hij een seizoen met twee gezichten. “We hadden een topvoorbereiding, maar kwamen moeilijk op gang in de competitie. De omslag kwam vlak voor de winterstop. We pasten onze speelwijze aan en hoewel het spel niet altijd was wat we wilden, kwamen de punten wel. Uiteindelijk rechtstreekse handhaving, daar moeten we gezien de situatie blij mee zijn.”
Voor komend seizoen is hij voorzichtig optimistisch. “De competitie lijkt iets minder zwaar dan vorig jaar, met minder sterke degradanten en een paar goede promovendi zoals SVW en WSC. Ons doel is duidelijk: directe handhaving, maar dan wél met beter positiespel en meer overtuiging in het zestienmetergebied. We willen het dit keer niet op de laatste speeldag laten aankomen.”
Zijn trainersfilosofie is duidelijk: plezier en herkenbare wedstrijdsituaties. “Als spelers plezier hebben, presteren ze beter. En mijn favoriete oefenvormen zijn die waarin je echt het wedstrijdplan terugziet. Kleine partijvormen met veel intensiteit, en constant de herhaling van patronen die we willen zien in wedstrijden.”
Een vaste wedstrijddag-ritueel heeft hij niet. “Alleen dat ik op wedstrijddagen liever muziek luister dan podcasts. Dan gaat de volumeknop aan, met stevige bands als Green Day, Muse en Foo Fighters.”
En zijn persoonlijke ambitie? “Als speler heb ik nooit het maximale eruit gehaald, maar dat wil ik als trainer nu wél doen. Ik denk na over een volgende trainerscursus, maar het moet wel te combineren zijn met mijn gezin en werk. Ik ben me daar nu in aan het verdiepen. We zien wel wat de toekomst brengt.”
