Voor het eerst dit seizoen reisden we met de bus naar een wedstrijd — niet alleen met spelers, maar ook met familie, supporters en iedereen die Vrederust een warm hart toedraagt. Onderweg ging de muziek lekker hard aan, werd er luid meegezongen en zelfs gedanst. “En eerlijk gezegd: dát is voor mij hoe amateurvoetbal hoort te zijn,” vertelt trainer Aytaç Akkaya. “We zijn geen profs, dus we hoeven de dingen ook niet zo te benaderen. Amateurvoetbal gaat over het omarmen van je club, de cultuur, de normen en waarden. Van daaruit sporten we en, misschien nog wel belangrijker, maken we plezier.”
Dat lukte de ploeg uitstekend — al kwam Vrederust na twintig seconden spelen al met 1-0 achter, en tien minuten later zelfs met 2-0. Toch bleef Akkaya opvallend rustig. “Ik moet eerlijk bekennen, we zijn geen moment in paniek geraakt. We maakten snel twee doelpunten en daarna hadden zij niks meer te vertellen.” Stefan Schoonen was met twee snelle goals de grote man, en hij tekende ook nog voor de 2-3 vlak voor rust.
In de kleedkamer hamerde Akkaya op geduld. “We spraken af om rustig te blijven, want zowel voetballend als conditioneel waren we sterker. Ondanks de hitte bleven we maar gaan.” Dat werd beloond in de tweede helft, met de 2-4 van Siem van Keijzerswaard en als klap op de vuurpijl een prachtige 2-5 van Thijs de Ron, die de bal schitterend in de kruising schoot. “Dan weet je dat de buit binnen is en barst het feestje los,” lacht Akkaya.
Ook na de wedstrijd werd er volop genoten. “Hier moeten de jongens van genieten, hoewel we nog niks hebben. Ik gooi er straks in de bus een paar gekke Turkse dancemoves tegenaan,” grapt de trainer. Toch kijkt hij al voorzichtig vooruit. Volgende week wacht de finale tegen NOAD’67. “We spelen niet per se om koste wat kost te promoveren, maar vooral om samen mooie herinneringen te maken,” sluit Akkaya af.
