In Raamsdonk zit Herman van der Pluijm (75) ontspannen aan tafel. “Ik ben al 50 jaar getrouwd met Hanny,” begint hij, terwijl hij even glimlacht. “We hebben twee zoons, Brian en Thomas. Brian is getrouwd met Angela uit Waspik en heeft twee kinderen, Tim van 19 en Laura van 16. Thomas is getrouwd met Edith, ook uit Waspik, en zij hebben Rik van 10 en Aron van 8. Hanny en ik genieten van ons pensioen, onze familie en vooral van de kleinkinderen.”
Over zijn start als scheidsrechter vertelt Herman: “Ik ben op 4 november 1978 begonnen met fluiten. Mijn eerste wedstrijd was Veerse Boys 2 tegen Internos 5. Daarvoor was ik speler, maar tijdens een wedstrijd van Olympia ’60 tegen Wit Zwart raakte ik geblesseerd aan mijn knie. Die was kapot, einde voetballoopbaan. Een tijd later stond ik bij het zomeravondvoetbal in Geertruidenberg te kijken. Er was geen scheidsrechter en Jan Zijlmans vroeg of ik wilde fluiten. Ik zei dat ik dat nog nooit had gedaan, maar Jan zei: ‘Geeft niks, jij fluit en als er iemand commentaar geeft dan regel ik het wel.’ Zo ben ik er ingerold, zonder ambitie of motivatie, het gebeurde gewoon.”
Lees verder onder foto.
Een paar weken later werd hij bij Giem Blom thuis uitgenodigd. “Giem vroeg of ik de scheidsrechterscursus wilde volgen. Dat kon hij regelen en hij heeft dat ook gedaan. Giem was zelf ook scheidsrechter.”
Op de vraag naar hoogtepunten in zijn carrière antwoordt Herman: “Het seizoen 2006/2007 springt eruit. Dat was het jaar dat ik overstapte van zaterdag naar zondagvoetbal. Opvallend was dat ik dat seizoen niemand een gele kaart gaf voor commentaar op mijn leiding.” Ook noemt hij de wedstrijd van 14 augustus 1988: Wilhelmina 1 tegen VOC 1. “Die wedstrijd was bijzonder voor mij omdat Joop van Daele meedeed. Hij scoorde in 1970 voor Feyenoord de winnende in de wereldbekerfinale tegen Estudiantes. Ik denk dat ik meer naar Joop keek dan naar het voetbal, dat vond ik zo speciaal.”
Natuurlijk waren er ook mindere momenten. Herman haalt een herinnering op: “Op 24 januari 1981 floot ik FCH 2 tegen Kogelvangers 2. Ik onderbrak het spel voor commentaar op mijn leiding, gaf een indirecte vrije schop, maar vergat het teken te geven dat het indirect was. FCH scoorde direct. Toen een speler vroeg of het niet indirect was, wist ik even niet wat te doen en heb ik de wedstrijd gestaakt. Dat was een dieptepunt. Daarna ben ik echt de spelregels gaan leren.”
Over hoe lang hij nog wil blijven fluiten is Herman duidelijk: “Zolang ik geen signalen krijg dat ik de wedstrijd niet meer goed volg en over het algemeen positieve reacties krijg, ga ik door.”
Lees verder onder foto.
Kritiek van spelers of publiek kan hij goed relativeren. “Dat doet me niet veel. Soms loop ik naar de bank en zeg ik: ‘Heb ik iets niet goed gezien, mis ik wat?’ Of ik roep naar het veld: ‘Wat ik niet zie, kan ik niet bestraffen.’ Vaak krijg ik de lachers op mijn hand en dwing je respect af. Soms geef ik ook een foutje toe, dat werkt prima.”
Een belangrijke steun voor hem is zijn vrouw Hanny. “Haar steun is onmisbaar. We evalueren altijd samen. Ze let op de reacties van het publiek en of er negatieve geluiden zijn over hoe ik de wedstrijd volg. Dat is waardevol voor me,” vertelt hij.
Naast het scheidsrechtersvak was Herman ook actief bij vv Raamsdonk als speler en KNVB-consul. “Nu niet meer,” zegt hij, “maar we zijn er nog vaak te vinden als supporter van onze kleinkinderen, die daar op zaterdag voetballen.”
Herman straalt rust en plezier uit. “Ik ben lekker met pensioen,” zegt hij, “en zolang ik fit blijf en de positieve geluiden hoor, blijf ik lekker fluiten.”
