Het is alweer tijd voor deel 4 van het revalidatiedagboek. Het is inmiddels alweer een half jaar geleden dat ik voor de tweede keer geopereerd ben aan mijn knie. Als ik terugkijk op die periode, ben ik op veel vlakken tevreden met waar ik nu sta. Tegelijkertijd zijn er ook momenten geweest waarin ik tegenslagen heb ervaren – iets wat eigenlijk onvermijdelijk is tijdens zo’n langdurig revalidatietraject.
Gelukkig zijn er ook mooie nieuwe stappen gezet. Ik ben inmiddels weer bezig met sprinten in verschillende richtingen, springen op één been en het passen en dribbelen met de bal. Die afwisseling maakt de trainingen uitdagend en leuk, en met name het stuk met de bal geeft me weer echt dat fijne gevoel van ‘voetballer zijn’. Al moet ik eerlijk zeggen: het balgevoel heeft nog wel wat werk nodig, haha.
Wat me opvalt, is dat ik de dynamische oefeningen – waarbij ik in beweging ben – makkelijker vind dan het statische krachtwerk. Dat ligt me ook beter van nature. Ik ben nooit echt een fanatieke sportschoolganger geweest, maar door de kruisbandblessures is krachttraining een groot onderdeel van mijn herstel geworden. Tijdens mijn eerste revalidatie merkte ik dat zodra ik weer volop aan het voetballen was, ik het fitnessen vrij snel liet versloffen. Deze keer wil ik dat anders aanpakken. Het plan is om ook na mijn revalidatie minimaal twee keer per week te blijven trainen, vooral om mijn benen en knieën sterk te houden en blessures te voorkomen.
Fysiek voel ik me over het algemeen goed, maar er zijn ook momenten geweest waarop het even tegenzat. Zo ben ik eind april twee weken op vakantie geweest naar Marokko. Het was een actieve vakantie met veel wandelen, maar bij terugkomst merkte ik dat ik flink was teruggevallen. Vooral in de krachttraining moest ik echt een stap terugdoen, en dat was mentaal best lastig. Het blijft bizar hoe snel je vooruitgang kunt verliezen, zelfs als je denkt dat je actief bezig bent. Het benadrukt nog maar eens hoe belangrijk discipline en doorzettingsvermogen zijn in dit proces.
Na een goed gesprek met mijn fysiotherapeut begreep ik beter waarom mijn revalidatie nu anders aanvoelt dan twee jaar geleden. Er zijn nieuwe inzichten gekomen in het traject na een voorste kruisbandblessure, waardoor de opbouw veranderd is. Dit keer lag de focus eerder op dynamische oefeningen, waardoor ik daar sneller progressie in boekte. Tegelijkertijd voelde ik dat ik op krachtgebied wat achterliep, zeker in vergelijking met mijn vorige herstel. Daardoor is het moeilijker om mijn voortgang goed te vergelijken, en ik ben er nog niet helemaal over uit welke aanpak ik prettiger vind.
Over de grote lijn gaat het herstel goed. Ik merk wel dat de vooruitgang nu wat trager verloopt dan in het begin, maar dat is normaal: hoe verder je komt, hoe kleiner de stappen worden. Mijn trainingen bij de fysio verlopen prima. De dynamische oefeningen zijn afwisselend en motiverend, terwijl de krachttrainingen pittig blijven. Gelukkig heb ik af en toe iemand die me net dat extra duwtje geeft – dat heb ik echt nodig.
Lees verder onder filmpje.
Thuis en op het werk gaat het gelukkig ook goed. Tijdens mijn gymlessen kan ik inmiddels weer wat actiever meedoen en we werken nu al toe naar het einde van het schooljaar. De tijd vliegt. De lange zomervakantie die eraan komt geeft me de ruimte om gestructureerd en met focus verder te revalideren.
De support vanuit de club is erg prettig. De faciliteiten zijn goed geregeld: ik kan op dinsdag op de club trainen met onze hersteltrainer en heb daarnaast de mogelijkheid om in zijn praktijk in Waalwijk aan de slag te gaan. Ook het feit dat ik mijn contract heb kunnen verlengen, gaf me rust. Eigenlijk was het plan om na dit seizoen verder te kijken, maar dat idee heb ik losgelaten sinds de blessure opnieuw opspeelde. Nu kijk ik vooral uit naar het moment waarop ik eindelijk weer een wedstrijd kan spelen voor Achilles Veen. Hopelijk blijft het blessureleed dan echt voorgoed achter me.
Wat betreft mijn doelen lig ik goed op schema. Natuurlijk zijn er momenten geweest waarop het mentaal zwaar was, zeker aan het eind van het seizoen. Dan zit je aan de kant terwijl je team in de zon speelt, het publiek langs de lijn staat en de spanning om handhaving oploopt. Het was soms moeilijk om toe te kijken, maar gelukkig wisten we het seizoen goed af te sluiten. Dat gaf veel opluchting. Toch hoort een club als Achilles Veen niet in die positie te zitten – wij moeten komend seizoen weer strijden om promotie naar de derde divisie. Dat is het niveau waar we thuishoren, en waar ik hopelijk binnenkort weer aan kan bijdragen.
