Edwin van Wel is 50 jaar oud, woont in Oisterwijk, is getrouwd en trotse vader van twee dochters van 14 en 15. In het dagelijks leven is hij commercieel manager bij Domek Group, marktleider op het gebied van hypotheken en verzekeringen voor expats in Nederland. Maar wie hem kent binnen Trinitas Oisterwijk, kent hem vooral als de bevlogen trainer die de afgelopen vijf jaar aan het roer stond van het tweede elftal. Komend seizoen maakt hij de stap naar het eerste.
“Ik ben begonnen met voetballen bij Zigo en speelde vanaf mijn twaalfde tot mijn achttiende bij Willem II. Daarna heb ik bij verschillende clubs recreatief gevoetbald en mijn carrière afgesloten bij Taxandria. Daar begon ook mijn trainersavontuur. De trainer van ons vriendenteam stopte en ik nam het over – al bleek al snel dat ik serieuzer was dan de spelers,” lacht hij.
Toen Taxandria fuseerde met Oisterwijk en Nevelo tot Trinitas Oisterwijk, werd Edwin gevraagd om trainer te worden van Trinitas 2. Onder zijn leiding werd het tweede elftal drie keer kampioen in vijf jaar tijd en groeide het uit tot een vaste waarde in de reserve hoofdklasse. “We hebben zelfs de halve finale voor het Nederlands kampioenschap bereikt, een wedstrijd tegen Katwijk 2 op 7 juni. Dat zijn prachtige momenten.”
Lees verder onder foto.
Wat maakt hem tot een succesvolle trainer? “Plezier staat voorop. Als je als speler lol hebt, haal je automatisch meer uit jezelf. Dat betekent goed communiceren, respectvol en positief coachen, en zorgen voor afwisseling en uitdaging in je trainingen. Maar ook: luisteren naar je staf en je spelers. Samen kom je verder dan alleen.”
De rol van data en fysieke begeleiding wil hij verder ontwikkelen. “Veel jonge spelers doen ook aan padel, zaalvoetbal of sportschool. Dan is het belangrijk dat je als trainer zicht houdt op hun fysieke belasting. Samen met onze fysio Berry van Hezik wil ik daar bewuster mee omgaan. Hoe voorkom je blessures? Wat kun je meten? Dat soort inzichten zijn van grote waarde.”
Dat hij nu hoofdtrainer wordt van het eerste elftal is bijzonder. “Toen bekend werd dat Bas Gösgens zou stoppen, was ik één van de drie kandidaten. De club koos toen voor Erik Nijssen. Toen hij door privéomstandigheden moest stoppen, vroegen ze mij opnieuw. Ik moest daar even over nadenken. Maar het was mijn vrouw die zei: ‘Als je het wilt, moet je ervoor gaan.’ En zo geschiedde.”
De reacties uit de club waren hartverwarmend. “Van ouders, jeugdspelers, supporters, vrijwilligers… Zoveel positieve geluiden. Dat laat zien hoe sterk de band is tussen mij en de club. Ik ken iedereen, en zij kennen mij. Dat maakt samenwerken zoveel makkelijker. Bovendien: hoe mooi is het dat een club niet alleen jeugdspelers wil opleiden, maar ook eigen trainers de kans geeft om door te groeien naar het hoogste niveau binnen de club?”
Over zijn visie op teambuilding is Edwin helder: “Cohesie moet vanzelf ontstaan, maar je kunt het stimuleren. Gezamenlijke doelen stellen, regelmatig evalueren en open communicatie zijn essentieel. Dat doen we nu al bij het tweede elftal, en de energie die je daarin stopt krijg je altijd terug. Betrek je hele selectie – niet alleen de eerste elf. Dat is een belangrijke kracht geweest en die wil ik ook bij het eerste terugzien.”
Zijn ambities voor Trinitas zijn duidelijk. “Een club als deze, met zoveel leden, hoort in de top van de derde klasse thuis. Maar ik geloof dat we op termijn stappen kunnen maken naar de tweede of zelfs eerste klasse. De komende jaren gaan we verjongen. Belangrijk daarbij is dat de bovenbouw op een zo hoog mogelijk niveau speelt en dat de samenwerking tussen jeugd en selectie beter wordt. Als je als trainer regelmatig met elkaar overlegt en samenwerkt, dan wordt de stap naar het eerste elftal voor jonge talenten kleiner.”
