Afgelopen zondag was een bijzondere dag voor Loes Rijnen, een naam die al 25 jaar onlosmakelijk verbonden is met het eerste vrouwenelftal van FC Tilburg. Om haar indrukwekkende jubileum te vieren, werd ze in het diepste geheim verrast door haar teamgenoten, supporters en familie. Van spandoeken bij de opkomst tot een emotionele erehaag en een uitbundig feest na de laatste fluitsignaal – deze dag stond volledig in het teken van Loes. Hoog tijd om met haar terug te blikken op een indrukwekkende carrière vol hoogtepunten, teamgeest, de onvergetelijke momenten maar natuurlijk ook op afgelopen weekend.
“Ik had het pas laat door,” lacht Loes. “We liepen het veld al op toen mijn teamgenoot Sigrid tegen me zei: ‘Zie jij niks?’ Pas toen zag ik de spandoeken en dacht ik: o nee toch, gaan we nu al afscheid nemen? Wat is hier aan de hand?”
In de minuten daarna begon het langzaam te dagen. “Langzaam viel het kwartje. Ik kreeg een gepersonaliseerde aanvoerdersband van Loïs en ben toen gewoon de wedstrijd ingegaan zoals normaal. Maar ik heb er wel extra van genoten.”
Een bijzondere erehaag
Ook het moment van de erehaag maakte veel indruk. “Dat was heel erg gaaf. Alleen maar toffe mensen bij elkaar, en aan het einde rook in de mooiste kleuren van het voetbal – geel en blauw. Joris en Stef stonden op me te wachten met geel-blauwe bloemen. Ik ben normaal niet zo van al die aandacht, maar dit deed me echt heel veel. Het echte besef kwam eigenlijk pas de dag erna.”
Lees verder onder foto.
Verrassing in de kantine
Na de wedstrijd ging het feest verder in de kantine, waar de supporters alles hadden aangekleed in clubkleuren. “De kantine was geweldig versierd met foto’s, ballonnen en vlaggetjes in geel-blauw. Ik kreeg ook veel cadeaus en kaarten met mooie teksten. Maar het meest unieke vond ik toch dat ik de eerste ben die lid van verdienste is geworden bij FC Tilburg. Het speldje zelf was nog niet binnen, maar ik weet uit ervaring dat het daardoor bij FC Tilburg niet minder gemeend is, haha. Daarnaast kreeg ik ook het speldje van NOAD en zelfs een zilveren speld van de KNVB. Dat is toch wel heel bijzonder.”
25 jaar vrouwenvoetbal
Als je al 25 jaar in het eerste speelt, heb je het vrouwenvoetbal zien veranderen. “Toen ik begon, was het vanzelfsprekend om te voetballen, omdat mijn zus Dionne ook speelde. Dus toen dacht ik: dat wil ik ook, want volgens mij wilde ik toen alles doen wat mijn zus deed, haha. Op mijn 11e werd ik lid van NOAD en op mijn 15e ging ik naar de dames, omdat dat volgens mij qua aantallen nodig was toen.”
Sinds die tijd heeft ze veel zien veranderen. “Vrouwenvoetbal wordt nu veel serieuzer genomen. Natuurlijk kun je het qua fysiek en snelheid niet met mannenvoetbal vergelijken, maar het lijkt er wel iets meer op tegenwoordig. Het niveau is hoger geworden omdat er veel meer vrouwen voetballen. Vroeger, als mensen hoorden dat je op voetbal zat, dachten ze meteen dat je lesbisch was. Sommige meiden mochten zelfs niet gaan voetballen van hun ouders. Die vooroordelen zijn gelukkig grotendeels verdwenen. Tegenwoordig is het gewoon een sport voor iedereen die wil, en er is geen drempel meer voor meiden die eerst misschien niet durfden.”
Lees verder onder foto.
Onvergetelijke momenten
Terugkijkend op die 25 jaar springt er één wedstrijd echt uit voor Loes. “De beslissingswedstrijd tegen Blauw Wit op een woensdagavond in 2015 met de NOAD-vrouwen. Degene die wint, is kampioen. Simpel. Alleen hadden zij dat blijkbaar beter begrepen dan wij, want we stonden met 3-1 achter bij rust. Supporters gingen al naar huis, want ja, het was tenslotte woensdagavond. Maar met nog 15 minuten op de klok en een 4-1 achterstand kregen wij vleugels. We kwamen terug en wonnen uiteindelijk met 4-5. Kampioen dus. Wat een maffe wedstrijd! Voor intimi ook wel bekend als de ‘Kaas, Kaas, Kaas’-wedstrijd.”
Motivatie om door te blijven gaan
Wat haar al die jaren motiveerde om door te blijven gaan? “De sfeer. Natuurlijk wordt het de laatste jaren lastiger om het niveau bij te benen, maar die sfeer maakte alles goed. Sinds FC Tilburg in 2017 werd opgericht, zijn we van de derde klasse naar de eerste klasse gepromoveerd door kampioenschappen – en dat smaakt altijd naar meer.”
Lees verder onder foto.
Toekomstplannen
Hoewel ze geen concrete ambities meer heeft binnen het veld, blijft ze wel sporten. “Zaalvoetbal blijf ik doen en waarschijnlijk ga ik ook weer padellen of tennissen oppakken. En natuurlijk ga ik me bemoeien met de sport die Stef besluit te gaan doen – hopelijk voetbal.”
Op de vraag of ze nog betrokken blijft bij de club, zegt Loes lachend: “Ik verwacht dat ik regelmatig bij de thuiswedstrijden ga kijken en misschien zelfs weleens een busreisje meepak als supporter. En hopelijk kan ik in de toekomst nog wat kampioensfeestjes meepikken.”
Advies aan jonge speelsters
Tot slot heeft Loes nog een boodschap voor de volgende generatie speelsters. “Gewoon heel veel voetballen met vriendjes en vriendinnetjes – ook op straat. En als je de kans krijgt om bij de jongens te spelen: doen!”
