Erik den Hartog is 45 jaar, getrouwd met Nicole en vader van Sijmen en Jitse. Hij groeide op in Woudrichem, maar woont sinds 2010 met zijn gezin in Waalwijk. In het dagelijks leven werkt hij bij Accordis, een IT-specialist in de zorg. “Wij implementeren en onderhouden software voor Elektronische Patiëntendossiers (EPD) bij zorginstellingen. Daarnaast bieden we diverse software, data-oplossingen, opleidingen en advies om zorgorganisaties verder te brengen.”
Buiten zijn werk is Erik vooral een sportliefhebber. “Ik vind eigenlijk alles wat met sport te maken heeft leuk,” zegt hij.
Een carrière vol hoogte- en dieptepunten
Erik begon zijn voetbalcarrière bij Woudrichem, de club van zijn geboorteplaats. “In de jeugd speelde ik daar mijn eerste wedstrijden. Na een kort uitstapje naar RKC keerde ik als 15-jarige terug bij Woudrichem en debuteerde ik direct in het eerste elftal – toevallig tegen SSC’55. We hadden daar een team dat volledig uit eigen jongens bestond en speelden jarenlang in de tweede klasse. Het absolute hoogtepunt in die periode was de promotie naar de eerste klasse via de nacompetitie in 2003. We versloegen Seolto en De Zwerver na penalty’s en wonnen de finale op neutraal terrein van Groote Lindt uit Zwijndrecht. Dat was een geweldige ervaring.”
Toch kende zijn tijd bij Woudrichem ook mindere momenten. “Helaas degradeerden we in 2008 uit de tweede klasse. Dat was een dieptepunt, zeker omdat het mijn laatste jaar bij de club was.”
Na die degradatie maakte Erik de overstap naar SVW in Gorinchem. “Ik had zelf nog wel ambities en SVW wilde me graag hebben. In mijn eerste seizoen werden we direct ongeslagen kampioen in de derde klasse. Het jaar daarop misten we op een haar na promotie naar de eerste klasse. In de laatste wedstrijd van het seizoen kwamen we net iets te kort tegen Oranje Wit uit Dordrecht.”
Op zijn 30e besloot Erik te stoppen met voetbal, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. “Drie jaar later begon het toch weer te kriebelen en ben ik teruggekeerd bij SVW. Via-via belandde ik daarna op mijn 34e bij SSC’55.”
Een zware tijd en een nieuw begin
De eerste maanden bij SSC’55 verliepen echter niet zoals gepland. “In de voorbereiding op dat seizoen bleek onze oudste zoon Sijmen ernstig ziek te zijn. We hebben als gezin anderhalf jaar lang fulltime voor hem gezorgd. Na zijn overlijden ben ik alsnog bij het eerste elftal aangesloten en heb ik nog anderhalf jaar gespeeld. Op mijn 37e heb ik uiteindelijk afscheid genomen van het eerste, omdat ik merkte dat het fysiek te zwaar werd om nog op mijn gebruikelijke niveau te presteren.”
Toch bleek stoppen lastig voor Erik. “Een jaar of vijf later ben ik in een lager elftal gaan spelen, maar dat bleek niets voor mij te zijn. Daar ben ik veel te gedreven voor. Daarom ben ik op mijn oude dag toch weer bij de selectie aangesloten. Vorig jaar in het tweede elftal, maar na het vertrek van een aantal spelers dit jaar toch weer in het eerste.”
Inspiratie op en naast het veld
Hoewel Erik geen specifieke voorbeelden heeft als speler, heeft hij altijd genoten van intelligente voetballers. “Spelers als Dennis Bergkamp, Luka Modric, Andrea Pirlo en tegenwoordig Pedri – die gasten zijn niet altijd op de voorgrond, maar wel bepalend voor hun team. Daar kan ik echt van genieten.”
Het huidige seizoen
Met SSC’55 maakt Erik dit seizoen een prima jaar door. “We hebben een hele jonge groep en draaien al het hele seizoen bovenin mee. Mijn rol is om achterin rust en ervaring in het team te brengen. Dat lukt aardig, hoewel ik op mijn leeftijd natuurlijk niet meer kan brengen wat ik vroeger kon. Het is soms lastig om op te boksen tegen jongens die half mijn leeftijd zijn, maar door slim positie te kiezen en goed te anticiperen blijf ik wel overeind.”
Op naar de nacompetitie
Met het eerste elftal is SSC’55 inmiddels zeker van de nacompetitie. “Kampioen kunnen we niet meer worden, maar we staan al het hele seizoen bij de eerste twee. In die wedstrijden kan alles gebeuren. We moeten zorgen dat we daarin het maximale uit onszelf halen, maar vooral ook genieten. Dit soort wedstrijden speel je niet zo vaak en het zijn wel de wedstrijden waar je het jaren later nog over hebt met elkaar.”
Toekomstplannen en afscheid
Na dit seizoen is het echt mooi geweest voor Erik. “Ik zie mezelf niet meer op hoger niveau spelen, haha. Dit is mijn laatste seizoen, dan is het echt klaar. Na 30 jaar kan het ook wel een keer.”
Voorbereiden met rockmuziek
Op wedstrijddagen luistert Erik graag naar stevige rockmuziek. “Foo Fighters, Nirvana, Greenday – dat soort bands. Daar krijg ik energie van. In mijn tijd bij SVW luisterde ik altijd naar De Jeugd van Tegenwoordig. Goede tijden.”
Blik op de toekomst van SSC’55
Tot slot kijkt Erik met vertrouwen naar de toekomst van de club. “We hebben een mooie groep met veel potentie staan. Als we deze groep bij elkaar kunnen houden, samen met de aanvulling uit de jeugd die er de komende jaren aankomt, dan gaan we weer mooie jaren tegemoet.”
