Raphael Wind is pas 17 jaar, maar maakte afgelopen weekend een onvergetelijke stap in zijn nog jonge voetbalcarrière. De geboren Woudrichemmer debuteerde in de basis van het eerste elftal van VV Woudrichem én bekroonde die met zijn eerste doelpunt. “Dat het dan ook nog in de topper tegen nummer twee Desk gebeurt, maakt het extra bijzonder,” zegt hij met een grote glimlach.
Voetbal zit diep in het DNA van Raphael. “Ik speel al bij Woudrichem sinds mijn vijfde of zesde. Ik begon bij de mini’s, oftewel de kaboutertjes, en ben langzaam doorgegroeid. Van de F’jes tot de JO19-1 – ik heb alle teams doorlopen.” Sinds de JO15-1 is hij steevast als vleugelaanvaller actief: links- of rechtsbuiten. “Ik heb vroeger nog op back en middenveld gestaan, maar mijn kracht ligt toch echt voorin.”
Na een periode in het tweede elftal én af en toe meetrainen met de hoofdmacht, kwam vlak na de winterstop het verlossende woord. “Ik werd gevraagd om definitief aan te sluiten bij het eerste. Dat voelde als een enorme eer. En natuurlijk zei ik daar meteen vol trots ‘ja’ op.”
Vorige week donderdag, na de training, kwam trainer Pascal met de mededeling dat Raphael zijn eerste basisplek zou krijgen. “Hij haalde me even apart, we bespraken wat tactische zaken en hoe we druk wilden zetten tegen Desk. Dan weet je: dit is het moment.”
De zenuwen speelden vooraf wel even op. “De eerste keer starten… dat is wennen, en ja, dat brengt druk met zich mee. Maar ik had er vooral heel veel zin in.” En zijn basisdebuut kon niet beter beginnen: in de 25e minuut scoorde hij zijn eerste doelpunt voor het eerste. “Die goal gaf echt een kick. Het was mijn eerste treffer, én tegen de koploper – mooier wordt het niet.”
De eerste helft werd nog beter toen Tim Saaman de 2-0 op het scorebord zette. “We speelden echt goed, als team. De eerste helft kon bijna niet beter. Ik ben rond de 65e minuut gewisseld, maar ik kon tevreden terugkijken. Al is er natuurlijk altijd ruimte voor verbetering.”
Voor Raphael was het niet alleen sportief een hoogtepunt, maar ook emotioneel. “Het was een lastig seizoen voor me. Ik heb veel blessures gehad, waaronder een botkneuzing. Steeds als ik terugkwam, volgde er weer iets. Maar nu ben ik gelukkig hersteld en voel ik me eindelijk weer fit. Dat ik dan meteen zo’n prestatie kan leveren, voelt geweldig.”
De reacties na de wedstrijd deden hem goed. “Ik kreeg veel berichtjes van familie, vrienden en ooms die zeiden dat ze trots op me waren. Dat maakt het extra speciaal. En ja, als je dan ook nog met drie punten naar Woerkum terugkeert… dan is je dag compleet. De derde helft mocht er trouwens ook zijn,” lacht hij.
Komend weekend wacht alweer een nieuwe uitdaging: uit tegen BZC. “Dat wordt weer een pittige wedstrijd. We zullen alles moeten geven om opnieuw drie punten te pakken.”
Raphael kijkt ambitieus naar de toekomst. “Ik wil mezelf blijven ontwikkelen: technisch, conditioneel en fysiek. Ik wil constanter worden, over een heel seizoen. Mijn doel is om structureel basisspeler te worden bij het eerste, en daar ook te blijven staan. Zodat ik nog veel vaker dit soort momenten kan meemaken én mijn team kan helpen.”
