Hilvaria heeft zondag op eigen veld een nipte nederlaag geleden tegen titelkandidaat RKDVC. In een wedstrijd waarin beide ploegen lange tijd in evenwicht waren, trok de ploeg uit Drunen in de slotfase aan het langste eind: 1-2. Voor Hilvaria voelde het als een gemiste kans, want de ploeg speelde met name na rust dominant en had op basis van het spelbeeld wellicht meer verdiend.
“We begonnen de wedstrijd veel te slap,” blikte trainer Werner Cools terug. “In de eerste twintig minuten hadden we veel onnodig balverlies en waren we niet scherp genoeg. Die 0-1 achterstand was terecht.”
Die vroege tegentreffer viel in de 14e minuut, toen Daan Lucas namens RKDVC een kans benutte na een onoplettend moment in de Hilvaria-defensie. Pas na een halfuur begon de thuisploeg beter in de wedstrijd te komen. “We kregen meer grip, maar wisten in die fase nog te weinig kansen te creëren, ondanks het vele balbezit,” aldus Cools.
Na de pauze veranderde het spelbeeld duidelijk. Hilvaria kwam met veel energie uit de kleedkamer en zette RKDVC vast op eigen helft. “In de tweede helft speelden we dominant,” vertelt Cools. “We dwongen ook echt kansen af, onder andere via Michiel Kramers en een kopbal van Jannes van Trier. Het was wachten op de gelijkmaker.”
Toch viel het doelpunt aan de andere kant. Tien minuten voor tijd sloeg RKDVC toe via een snelle counter – hun eerste serieuze kans in de tweede helft – en verdubbelde daarmee de voorsprong: 0-2. “Dat was zuur,” vond Cools. “Zeker omdat we zo de overhand hadden.”
Lees verder onder foto.
Hilvaria gaf echter niet op en wist in de 85e minuut via Michiel Kramers alsnog de aansluiting te vinden. In de blessuretijd leek de gelijkmaker in de maak, maar een inzet werd nog net van de lijn gehaald door een RKDVC-verdediger.
“We verliezen nipt van een ploeg uit de top drie,” concludeerde Cools. “Maar ook vandaag hebben we weer laten zien dat we niet veel onder doen voor dit soort teams. We missen alleen nog wat ervaring en scorend vermogen om écht de stap naar de top vier te maken.”
Hilvaria blijft daarmee in het spoor van de subtop, met het gevoel dat er meer in zat – en de overtuiging dat die volgende stap niet ver weg is.
