Dave van Berkel is 32 jaar oud en woont in het Brabantse Riel. Hij is vader van een éénjarige zoon, Sem, en combineert zijn gezinsleven met een drukke baan als manager van de klantcontactafdeling bij Van Mossel Autoschade. Daar geeft hij leiding aan een team van zo’n twintig medewerkers. Buiten werk en voetbal vindt hij ontspanning in sport. In de wintermaanden staat hij graag op de ski’s, en verder is hij regelmatig te vinden op de padelbaan of in de sportschool. “Tegenwoordig is Sem mijn grootste hobby,” zegt hij met een glimlach. “Daar gaat de meeste tijd met liefde naartoe.”
Zijn voetbalcarrière begon bij V.V. Riel, de club waar hij nog altijd speelt. “Ik ben hier begonnen in de jeugd en uiteindelijk doorgestroomd naar het eerste elftal.” In 2014 maakte hij de overstap naar GSBW, waar hij naast speler ook jarenlang trainer was van de hoogste jeugdelftallen. “Het was een heel fijne club, waar ik me meteen thuis voelde. Niet gek ook: mijn opa en moeder waren er vroeger al lid van.”
Na enkele seizoenen keerde Dave terug bij Riel, waar hij zich weer helemaal thuis voelde. In 2023 volgde nog een kort buitenlands avontuur bij het Belgische DOSKO. “Ik had altijd al de drang om nog eens in België te voetballen. De beleving daar sprak me altijd erg aan.” Helaas was de timing niet ideaal: een kleine selectie, moeizame trainingsopkomsten en teleurstellende resultaten zorgden ervoor dat hij in de winterstop besloot terug te keren naar Riel.
Al zijn hele voetbalcarrière staat Dave onder de lat. “Ik heb altijd in de goal gestaan, vanaf mijn allereerste jeugdwedstrijd.” Met V.V. Riel promoveerde hij naar een hogere klasse, een absoluut hoogtepunt. Ook met GSBW promoveerde hij destijds naar de derde klasse. Maar er waren ook teleurstellingen. “De degradatie met Riel vond ik echt zuur. Zeker omdat ik in de voorlaatste speelronde rood pakte en we die wedstrijd vervolgens uit handen gaven. Die neem ik mezelf nog altijd kwalijk.”
Als jonge keeper keek Dave op naar Gianluigi Buffon. “Wat een uitstraling had die man, en wat een fantastische keeper.”
Over het huidige seizoen is Dave eerlijk. “We hadden er als team meer van verwacht. Door blessures en afwezigen hebben we maar zelden in volledige bezetting kunnen spelen. Daardoor zijn vaste patronen uitgebleven, en hebben we moeite gehad om resultaten te halen. We kregen veel te makkelijk doelpunten tegen, en scoorden zelf te weinig. Dat zie je terug op de ranglijst.”
Toch gloort er hoop. “Na de winterstop zijn we goed gestart. We hebben gewonnen van OVV en Audacia – op dat moment de nummers één en twee – en gelijkgespeeld tegen Viola. De organisatie staat nu veel beter. Dat zie je terug in het vertrouwen en de resultaten.”
Een stap naar een hoger niveau sluit hij inmiddels uit. “Die ambitie heb ik ooit gehad, maar nu niet meer. Ik sluit mijn carrière af bij V.V. Riel.” Niet zonder impact, overigens. Dave speelt niet alleen voor zichzelf, maar probeert ook een mentorrol te vervullen. “We hebben veel jonge jongens in het team, en ik probeer hen te helpen om het maximale uit zichzelf te halen. Mijn prioriteiten liggen nu ook buiten het veld. Die balans is belangrijk.”
Wat betreft wedstrijdrituelen is Dave niet vastgeroest. “Geen specifieke muziekvoorkeur, maar na een overwinning doet Nederlandstalige muziek het altijd goed in de kleedkamer.”
En het einde van zijn carrière? Dat laat nog even op zich wachten. “Deze week heb ik de knoop doorgehakt: ik plak er nog een jaartje aan vast. Na lang twijfelen voelt het toch goed om nog een seizoen door te gaan.”
