Daniel Voigt is 47 jaar, woont samen met zijn vrouw Danielle en is trotse vader van Dani (18) en Levi (16). In het dagelijks leven is hij werkzaam als accountmanager bij Bossard Nederland, waar hij dagelijks klanten bezoekt en hen adviseert over bevestigingsproducten en bijbehorende diensten. Buiten werk draait zijn leven nog altijd voor een groot deel om voetbal — zowel op als naast het veld.
Voetbal is al sinds jonge leeftijd een rode draad in zijn leven. Daniel groeide op in Zutphen en zette daar zijn eerste stappen bij FC Zutphen. Al snel werd zijn talent opgemerkt en werd hij opgepikt door De Graafschap. In 1993 volgde een transfer naar PSV, waar hij twee jaar in het befaamde internaat zat en meerdere jeugdteams doorliep. “Helaas heb ik net niet de stap naar het eerste mogen maken,” vertelt hij nuchter. “Maar het was een fantastische leerschool.”
Daarna volgde een mooie profcarrière met zes seizoenen bij Helmond Sport. Een kort avontuur bij Fortuna Sittard volgde, waarna hij de overstap maakte naar het buitenland: Wuppertaler SV en 1. FC Kleve in Duitsland. “Die periode was geweldig, maar ook zwaar. Vooral vanwege een slepende liesblessure die me uiteindelijk ook mijn carrière kostte.” Een andere sportieve tegenvaller was het missen van promotie met Helmond Sport via de nacompetitie, waarin ze net ten onder gingen tegen Sparta en Zwolle. Toch kijkt hij met trots terug: hoogtepunten waren onder meer het kampioenschap met Jong PSV (1999-2000) en een bekerwedstrijd met Wuppertaler tegen Bayern München, in een vol Schalke-stadion. “Een ervaring om nooit te vergeten.”
Na zijn actieve loopbaan begon Daniel aan een nieuwe fase: die van trainer. In de afgelopen jaren stond hij onder meer voor de groep bij sv Deurne (jeugd en als assistent bij het eerste), Liessel, Bruheze (als hoofd jeugdopleiding), Blauw Geel (assistent), RKVV Dommelen en nu bij Geldrop, dat uitkomt in de derde klasse. “Ik heb overal wel wat geleerd,” vertelt hij. “Bij Blauw Geel kreeg ik te maken met oud-profs en jonge talenten die terug wilden naar een BVO. Dan merk je dat alles net wat professioneler is.”
Zijn tijd bij Dommelen typeert hij als bijzonder: “Het begon stroef, met een gedegradeerd team en een nieuwe trainer met frisse ideeën. Maar de klik kwam. Er ontstond een geweldige chemie en het is mooi om te zien dat sommige jeugdspelers nu echt zijn doorgebroken.” Diezelfde sfeer herkent hij nu ook bij vv Geldrop. “Een fijne groep, inclusief staf. Dit is echt een mooi team om mee te werken.”
Qua speelstijl laat hij zich inspireren door namen als Guardiola, Klopp, Arne Slot en Nuno Herlander. “Stuk voor stuk trainers met een duidelijke visie én eigen stijl. Dat vind ik interessant en probeer ik mee te nemen in mijn eigen manier van coachen.”
Het huidige seizoen bij Geldrop verloopt uitstekend. “We draaien een goed seizoen en we hebben geluk gehad met weinig blessures en schorsingen. Teams gaan nu steeds vaker inzakken tegen ons, wat het soms saai maakt, maar het betekent ook dat we serieus genomen worden.” Met nog drie wedstrijden te gaan staat Geldrop zeven punten los. De titel lijkt binnen handbereik. “De doelstelling is duidelijk: kampioen worden. Maar ik blijf voorzichtig tot het echt binnen is.”
Persoonlijk hoopt Daniel ooit nog op divisieniveau actief te zijn als trainer. “Ik zou graag willen zien hoe ik functioneer op dat niveau. Als de kans zich aandient, ga ik daar zeker goed over nadenken. Maar voor nu zit ik op mijn plek. Geldrop heeft een mooi beleid waarin jeugdspelers echt kansen krijgen — daar werk ik graag aan mee.”
Tot slot benadrukt hij hoe mooi het is dat het amateurvoetbal in Brabant via dit soort initiatieven als VoetbalBrabant in het zonnetje wordt gezet. “Het is prachtig dat er een platform is dat al deze verhalen vertelt. Want er gebeurt zoveel moois in het amateurvoetbal – dat verdient aandacht.”
